Monolake - Silence (2009)

Mijn eerste kennismaking met Monolake, ik ben deze gaan beluisteren omdat ik de hoes zo mooi vond. Natuurlijk geen legitiem criterium maar in dit geval heeft het zijn vruchten afgeworpen. Wat een geweldige plaat zeg. Zodra ik er tijd voor heb ga ik uitzoeken wat deze man nog meer op zijn naam heeft staan.

Van Monolake ken ik alleen zijn eerste drie albums en die vind ik niet echt bijzonder, deze daarentegen bevalt me zeer goed, minimal techno met broken beats en een vleugje dub maar niet zoveel meer als eerder.

Afgelopen dagen veel beluisterd, wat een waanzinnig goed album!
Prachtige soundscapes met buitenopnames van regen en wind, vermengd met broken beats en dubeffecten, heerlijk!

Ben gaan luisteren en dit valt helemaal niet tegen - idd die mix van natuurlijke geluiden met synth - moest in bepaalde gevallen aan Ellen Allien denken.

Polygon Cities en Gravity vond ik reeds zeer zwaar de moeite. Deze "Silence" leunt qua sound iets meer aan bij gravity dan bij PC, en is wat mij betreft opnieuw een voltreffer. Monolake weet telkens weer dat klinische, doch warme sfeertje op te wekken. In je zetel gaan liggen en laat de muziek z'n werk maar doen en op je inwerken. Op de ene of de andere manier moet ik bij Monolake altijd denken aan een iets toegankelijkere Autechre. Het hoesje past trouwens perfect bij de muziek. Kille gloed!

De fraaie hoes nodigde uit om dit eens te beluisteren. Het wekt bepaalde verwachtingen omtrent de sfeer van de muziek: ijzige verstildheid. Hoewel de muziek aan dat sfeerbeeld beantwoordt, kan het album mij maar nauwelijks boeien. Vond het ook best een opgave om de rit uit te zitten. Veel te eentonig in klankkleuren; min of meer steeds hetzelfde trucje. Ik mis ook (enige aanzetten tot) melodie. Het is alleen sfeer met steeds diezelfde ritmiek. Dat vind ik te mager. Het zal wel allemaal bij het genre passen, waarin ik overigens een leek ben (minimal techno), maar het doet me niets en het verveelt me zelfs; te statisch en, helaas,....saai.

3*

Deze mede aangeschaft omdat ik de hoes zo mooi vind. De muziek zelf is ook heerlijk winters.
"Infinite Snow" vind ik een super lekker nummer. Er zitten niet echt hoogtepunten in, maar de algehele sfeer die de cd oproept is erg lekker.
De kritieken over weinig variatie in klankkleur kan ik begrijpen, maar dat vind ik nu juist wel de kracht van het plaatje. Er gebeurt genoeg, maar er verandert ook weer niet teveel, zodat je in de juiste stemming blijft. Heerlijk plaatje voor laat op de avond met de hoofdtelefoon op.

Waarschijnlijk wel bekend bij de meesten, maar de ene helft van dit duo is Robert Henke en die maakt prachtige ambient albums. Zeker de moeite waard als je dit goed vindt.