Raison d'Être - The Stains of the Embodied Sacrifice (2009)

Peter Andersson schotelt weer een nieuwe duistere trip voor met z'n nieuwste album van Raison d'Etre.

Onderstaande link bevat een teaser van het album:

YouTube - raison d'etre - new album 2009 - official teaser

Een degelijke nieuwe release van Peter Andersson. Maar ook niet echt verrassend (zoals Metamorphyses was) of een nieuw hoogtepunt. Meer van hetzelfde dus, maar meer ook niet helaas.

Heb het album ondertussen besteld. Ben toch wel weer benieuwd, ondanks dat het, zoals yorgos.dalman al concludeerde, meer van hetzelfde zal zijn. Mijn commentaar over dit album volgt dan ook spoedig.

ben benieuwd naar je bevindingen Mr. CorvisChristi, want als het gaat om een topact als Raison d'Etre is 'meer van hetzelfde' zeker niet negatief bedoeld.

Ik sluit me aan bij de bevindingen van yorgos.dalman. Inderdaad biedt The Stains...voor de die-hard Raison d'Etre-liefhebber geen verrassingen meer. Meer van hetzelfde dus, maar dat is ook precies wat we zo'n beetje mogen verwachten van Peter Andersson.

Qua sfeer vind ik dit album een beetje het midden houden tussen The Empty Hollow Unfolds en Metamorphyses.
Toch ben ik weer zeer gefascineerd door dit album. Wederom gingen 66 minuten als een speer voorbij. Als je eenmaal 'in' de muziek zit, beleef je het album alsof je je in een duistere en mysterieuze droom bevind.

Met de eerste 2 nummers wordt de toon direct gezet. Kort, maar krachtig wordt een orgie van geluiden op je losgelaten. Al piepend, rommelend, knarsend en knerpend worden de geluids-collages als het ware door je strot geduwd. Wellicht was iets meer subtiliteit en rustige opbouw op z'n plaats geweest, maar in dit geval is dat dus niet zo.
Pas bij nummer 3 geeft Peter gas terug en presenteert hij een relatief kalme sfeertekening die de kracht van het album pas echt openbaart.
Nummer 4 daarentegen is weer een stuk donkerder, en naarmate het vordert, wordt het geheel dreigender en harder, totdat in de tweede helft weer een rustpunt wordt opgezocht.
Om vervolgens weer flink wakker geschud te worden, door het ijzingwekkende 5de nummer, die weer een hoop metaal op metaal laat horen.
Gelukkig is nummer 6 weer een heel ander verhaal. Mooie galmende stemklanken leggen als het ware een deken over glinsterende en metaalachtige geluiden die erdoorheen verweven zijn. Na verloop van tijd nemen de ratelende en krassende geluiden het meer en meer over en verdwijnen de warme en galmende klanken meer naar de achtergrond, waardoor er over de gehele linie sprake is van een zeer evenwichtig klank-portret.
Nummer 7 begint tingelend en knisperend, maar al heel snel wordt er een zacht, doch duister oord opgezocht waarin in de verte een hoop onheil voorspeld wordt. Duister mantra-achtig gezang is continu op de achtergrond te horen en ontspruit langzaam maar zeker tot een heftiger geheel die bombastisch afsluit. Typisch weer een voorbeeld van hoe er met minimale middelen een maximaal effect wordt bereikt.
Het laatste nummer klokt volgens de CD ruim 15 minuten, maar niet over de gehele linie valt muziek te horen. Peter laat het geheel héél rustig opkomen, en pas na bijna 2 minuten valt er iets in de duisternis te horen. Langzamerhand beginnen de geluiden van maniakale kerkklokken het nummer te domineren en laten een diabolisch melodietje horen die zich continu herhaalt. Het levert een hypnotiserend effect op. Naar het einde toe laat Peter de muziek héél langzaam afsterven, maar ligt het nu aan mijn gehoor, of hoor ik de laatste paar minuten gewoon helemaal niets meer? Dit laatste viel me ook al op bij de vorige studio-plaat Metamorphyses.
Ach, nou en! Het doet er ook niet toe. The Stains is namelijk wederom weer een lichtend voorbeeld van wat Raison d'Etre te bieden heeft op dark ambient-gebied. En ook dit keer valt het niet tegen. Het album is misschien nét niet zo goed als de 2 vorige studio-albums, maar een 4 heeft ie voor mij persoonlijk wel verdiend.

Het is nu pas voor het eerst dat hiervan hoor. Maar het bevalt me wel!
Voor mij compleet nieuw maar ik zag dat er al heel wat albums van hem zijn verschenen.

Als dit je al bevalt, kun je je lol op. Dit is namelijk zeker niet één van de "gemakkelijkste" Raison d'Etre-albums. Maar als het je aanspreekt, zullen de andere albums je ook kunnen bekoren...

Wordt met elke luisterbeurt beter en grootser. Gaat behoorlijk diep ook. Gewoon weer een duister triomf van Peter Andersson.

p.s. langs deze weg wil ik voor geïnteresseerden in dit genre ook melding maken van de redelijk nieuwe ambient act BETWEEN INTERVAL. (Beetje kromme zin maar u begrijpt hoop ik waar ik heen wil...)

Peter Andersson weet het voor elkaar te krijgen mijn wereld in geluid weer te geven, waarheid zonder woorden. Een genot om naar te luisteren, zelfs de minutenlange stilte op het einde.. mooi werk.

Ruim drie jaar later, op een donkere, kille, tamelijk regenachtige avond, wil ik eigenlijk alleen maar deze woorden herhalen.

Omdat dit album in mijn belevenis steeds beter wordt, ben ik toch wel nieuwsgierig geworden naar de recentelijk uitgebrachte 'expanded edition', waarvan de bonusdisc een klein uur aan extra materiaal bevat.
Is deze 'tweede plaat' slechts een verzamelaar van losse fragmenten met B-side allures, of een volwaardig album op zich?

Het antwoord ligt ergens in het midden, maar na een flink aantal luisterbeurten geef ik de aanschaf wel het voordeel van de twijfel. De nieuwe disc is een ware barre 'wasteland' aan geluid - kwaadwillenden kunnen rustig beweren dat dit niet eens meer echt muziek genoemd kan worden.
Maar wat dan wel?
Raison d'Etre gaat hier wel zeer de abstracte kant op met helse, uitgerekte, machinale soundscapes. Maar na de zoveelste nachtelijke luistersessie heeft de enigmatische Zweed Peter Andersson mij andermaal om. Dit is even bruut als geniaal.

Wilt u iets van een referentiekader? Denk een beetje aan de duisterste en meest minimale stukken uit Raison d'Etre's eigen The empty hollow unfolds. In ieder geval niet voor beginners of mensen die beweren dat er nog hoop is voor de wereld. Dat gaat vanaf vandaag echt niet meer lukken.