John Clifford White - Romper Stomper (1992)
mijn stem
1 stem
Australië
Score
Label: Picture This
-
Prologue (0:04)
-
Romper Stomper Theme (1:16)
-
Pulling on the Boots (2:22)
-
Skinheads Go Shopping / Gabe Sees Swastika (1:11)
-
Mein Kampf (1:28)
-
Fuehrer Fuehrer (2:42)
-
Let's Break Some Fingers / Brawl Crawl (1:51)
-
The Smack Song (1:39)
-
Tonguey for the Skins / Nightmare for the Hippies (1:21)
-
At the Mansion (0:45)
-
We Came to Wreck Everything (1:13)
-
Wild Animals 1 (1:31)
-
Bubs Dead / Gabe Finds Davey (1:27)
-
Gabe and Davey (1:14)
-
Fourth Reich Fighting Men (3:04)
-
Night Drive (1:10)
-
On the Beach (2:04)
-
Wild Animals 2 (4:30)
-
Fourth Reich Fighting Men Reprise (0:48)
-
The Dead Nazi March (2:47)
0
geplaatst: 2 december 2009, 21:12 uur
Goeie soundtrack. De "oi" nummers die in deze film zijn gebruikt, zijn speciaal voor de film geschreven en gespeeld door een band bestaande uit sessiemuzikanten. (voor zover ik dat goed begrepen heb.)
"Pulling on the Boots" is een waanzinnig pogo nummer. Dat refreintje met "Skinhead, Skinhead" is super aanstekelijk. Verder druipt de agressie er af. "The Smack Song" is ook zoiets.
De rest bestaat uit veel klassiek achtige score stukkken, dialogen uit de film en hier en daar een geniaal "oi" nummer op het randje van het foute natuurlijk. Maar dat heeft alles met de film te maken. (Iets met Australische nazi Skinheads en Vietnamezen die elkaar naar het leven staan en daartussendoor een soort van liefdes verhaal.)
Eigenlijk is de cd bijna ondraaibaar door de grote verschillen in de muziekstijlen, maar ik vind de sfeer die hij bij me oproept zodanig goed dat ik hem een voldoende geef. 4* voor de "oi"nummers, 3* voor de klassieke score en 2* voor de dialogen.
"Pulling on the Boots" is een waanzinnig pogo nummer. Dat refreintje met "Skinhead, Skinhead" is super aanstekelijk. Verder druipt de agressie er af. "The Smack Song" is ook zoiets.
De rest bestaat uit veel klassiek achtige score stukkken, dialogen uit de film en hier en daar een geniaal "oi" nummer op het randje van het foute natuurlijk. Maar dat heeft alles met de film te maken. (Iets met Australische nazi Skinheads en Vietnamezen die elkaar naar het leven staan en daartussendoor een soort van liefdes verhaal.)
Eigenlijk is de cd bijna ondraaibaar door de grote verschillen in de muziekstijlen, maar ik vind de sfeer die hij bij me oproept zodanig goed dat ik hem een voldoende geef. 4* voor de "oi"nummers, 3* voor de klassieke score en 2* voor de dialogen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.