Blueneck - The Fallen Host (2009)

Dit is een erg goede Post-rock plaat. Geweldige sfeer zetten ze hier neer. Weemoed en melancholie ten top. Een plaat die het (bij mij)erg goed doet deze tijd van het jaar

Volledig mee eens.

Uiteindelijk toch een enorm donker plaatje.
Eerste trek deed me wat remembranceren aan Theme From Schindler's List. Structureel is het heel gelijkend , misschien hadden deze jongens het onbewust gebruikt om de toon te zetten in deze wandeltocht doorheen een kaal dor landschap.
Weinig hoop, veel doodsheid. Dit gaat zo door tot Weaving Spiders Come Not Here. Mooi verweven treks die doodsheid met erupties afwisselen. An sich is het procédé ongeveer hetzelfde als het vorige album. Eveneens een meesterwerk.


Hèt moment van het album zijn de laatste twee nummers.
Lilitu is de elegiteit ten top.
Nu moet ik deze shit ondergaan maar wat komt zal me sterker maken , dat weet ik gelovend in de elementen die me omringen.

Revelations is de andere joekel op deze plaat.
Wanneer op 2.56 die vette bass er in komt ben je gewoon weg en ga je mee om niet meer terug te keren.
Volledig ben je bevuld met de elementen die je van je meester maken.
Je laat je leiden omdat je nu eenmaal weet dat dit de weg is...


De cover is een prachtig vb van wat deze muziek inhoudt.
De raaf of kraai kan vliegen en zichzelf behelpen maar daar gaat het niet altijd om.

Het gaat er om de elementen te benutten en ze in je voordeel te gebruiken.
De vleugels spreiden en de kracht voelen, de hoogte tegemoet.

Mooi stukje, het is neerslachtige muziek inderdaad, maar er schuilt zeker hoop in. Het bestaat over het algemeen uit veel lichte klanken, en ook dat komt overeen met de hoes, en dan doel ik dus op de spierwitte achtergrond. Muziek van contrasten is het.

Nog n vrij laag gemiddelde voor dit post-rock toppertje.

Heb het gemiddelde maar even wat opgeschroefd. WAT EEN JUWEEL IS DIT! Prachtige, prachtige melancholie onder andere veroorzaakt door het gebruik van cello's

Ik vind het overigens ook absoluut geen 'standaard' post-rock. (daarvoor hebben lang niet alle nummers de standaard zacht-hard-zacht opbouwenen door het feit dat er toch op aantal nummers gezongen wordt) , Nummers als Lilitu, Low en Revelations zijn zo mooi.
Dit is voor mij een topper in het genre.

Helemaal mee eens. Een van de hoogtepunten in de moderne post-rock. Neigt soms een beetje naar het gladde, maar gelukkig is het op andere momenten ook evenzeer vernietigend.

Zeer mooi album weer van Blueneck. Misschien niet altijd post-rock volgens het bekende recept, maar zeker net zo smaakvol.
De opener zou op een neo klassiek album niet misstaan, Cello en Piano die een gesprek aan gaan met elkaar. Het zet je in een zeer ontspannen sfeer waarna Seven iets steviger voor de dag komt.
Low is wel een 'echt' postrocknummer. Voor The Guest geldt dat ook, vooral het slot is geweldig.
Children of Ammon is een fraaie poging om de luisteraar onder hypnose te krijgen. Dat geldt ook voor de eerste minuten van Weaving Spiders Come Not Here dat vervolgens een krachtig slotakkoord kent.
Lilitu en Revelations sluiten het album geweldig af.
4,5* blijft 4,5*

Ter aanvulling op het bericht hierboven de blog op mijn site (jorros-muziekkeuze) over dit album.

Een album dat bij elke postrock liefhebber in de kast moet staan, of zoals in mijn geval in een playlist is opgenomen. En dat terwijl het niet geheel voldoet aan de standaards die bij postrock passen.

Melancholie ten top hetgeen wordt versterkt door de strijkers die een belangrijke rol op het album hebben gekregen. Van opener (Depart From Me, You Who Are Cursed) zal inderdaad niemand vrolijk worden, maar zodra in Seven de remmen los gaan zal de stemming snel verbeteren. Een eerste hoogtepunt.

Tegen de standaards in wordt er op het album gezongen, maar dat maakt het er eigenlijk alleen maar fraaier op. De stem treedt nergens echt op de voorgrond en wordt enkel heel subtiel en fluisterend ingezet. Zo ook in Low. Voor mij het volgend hoogtepunt op het album. Het blijft verbazingwekkend hoe een simpel, maar steeds luider klinkend akkoord zo veel los kan maken. Ook in The Guest doet de stem het goed. En dan is het toch wel jammer dat deze nauwelijks of niet te verstaan is.

Children of Ammon vind ik het lelijke eendje op dit album. Er lijkt iets van een spanningsboog te worden opgezet, maar het schot blijft uit. De luisteraar in de maling genomen.Weaving Spiders Come Not Here. Wat een bijzondere titel. Wat wordt ermee bedoeld? Arachnofobie? Het is in elk geval een heerlijk nummer.

Lilitu is een vrouwelijke demon uit de Babylonische mythologie. Ze jaagde op mannen. Om ze te verleiden. Dat klinkt misschien aantrekkelijk, maar dat was/is het niet. De titel past wel goed bij deze song.
Resteert alleen nog de afsluiter Revelations. Met een prachtig slot van de cellisten.