Nick Cave & Warren Ellis - The Road (2009)

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford was een soundtrack die me behoorlijk wist te pakken. Naar aanleiding daarvan ben ik ook de film gaan bekijken die ik verder wel aardig vond maar niet meer dan dat.
Ik heb verder niet zo heel veel met soundtracks maar dit is er dan zo eentje die ik enorm waardeer.
Niet vreemd dat ik wel interesse had in deze nieuwe, behorende bij de film The Road. Ook deze film zegt mij vooralsnog niets maar de namen Cave en Ellis die verantwoordelijk zijn voor de bijbehorende soundtrack spitsen mijn oren wel weer.

Het klinkt allemaal weer mooi. Het is melancholiek, het klinkt verzorgd en het is een echte soundtrack. Maar waarom gaat het deze keer dan toch volledig aan mij voorbij? Ik denk dat ik het antwoord voor mezelf wel heb: het begint een herhalingstrucje te worden. Ik weet nu wel wat de heren samen kunnen brengen. Ik hoor niks nieuws en juist bij hun stijl gaat dit toch wat vervelen.
Hoe mooi ook. Hoe zeer ik deze twee muzikanten waardeer. Hoe veel indruk The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford dan ook op mij gemaakt heeft..............The Road geloof ik verder wel. Leuk om gehoord te hebben. Ongetwijfeld als soundtrack goed (maar daar mogen users als neo of JohnWilliams zich verder over uitlaten), maar voor deze jongen een cd die waarschijnlijk niet veel aandacht meer gaat krijgen.
Geen onvoldoende, want daarvoor is het toch best mooi.

Deze muziek lijkt de film (welke ik nog niet ken) meer nodig te hebben om tot zijn recht te komen, want op zichzelf staand houdt het de (mijn) interesse niet vast. Inderdaad een mooie sfeer, maar vaak fragmentarisch en onvoldoende als een op zichzelfstaande cd. Ik vraag me ook af of je een soundtrack als reguliere cd moet beoordelen, of met het idee dat de muziek eigenlijk samen moet gaan met de film. Maar ja, dan kun je de muziek niet beoordelen, zonder de film gezien te hebben. Dusss ... voor de cd an sich een 2,5.

Kan ik hiervan ergens fragmenten luisteren?

Op myspace kan dat.

Na The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford weer een prachtige score van Nick Cave en Warren Ellis. Het is een vaak relatief makkelijke score met niet meer dan wat meeslepende violen en een tedere piano. Het is kalme, melodieuze muziek die erg weet te emotioneren. De basis voor de componist waren de thema's van hoop en verlies (van mensen en dingen). In de essentie dient de muziek ter ondersteuning van de eenzame tocht van vader en zoon, die hun vrouw en moeder zijn verloren in een onheilspellende post-apocalyptische tijd. Maar een gedeelte van de score is echter van een geheel andere (naargeestige) aard: zenuwachtige violen, krijsende gitaren, flink percussie. Uitermate boeiend, maar het breekt wel met de ultieme melancholieke sfeer. Uiteraard kan men daarom kiezen deze enkele tracks eruit te filteren.

Ingetogen soundtrack kan buiten de film om, op zichzelf, helaas niet echt beklijven. Nick Cave is een meester in sfeertekeningen maar schijnbaar maakt zijn stem toch het verschil uit.

Heb gisteren deze film gezien en was verbaasd te horen dat de soundtrack van Warren Ellis (die ik hoog heb zitten is). Vond de muziek namelijk totaal niet opvallen. Maar misschien is dit ook wel een goed teken, muziek hoort in dat geval voornamelijk functioneel te zijn en dat was het wel.

Dat Nick Cave en Warren Ellis prachtige klanken weten neer te zetten zal hier geen betoog behoeven. Nick Cave en John Hillcoat werken al jarenlang samen. Nick Cave is ook nog eens fan van Cormack McCarthy, dus alle ingredienten voor een goede soundtrack van The Road zijn aanwezig.

Het boek The Road schept een desolaat, dreigend en mistroostig beeld van een post-apocalyptische wereld. De film vind ik lichter van toon, en misschien draagt de soundtrack daar wel aan bij. Als ik dit album beluister, hoor ik vooral heel troostrijke muziek. Thema's van hoop, zoals in mooie nummers als The Real Thing of The Journey.

Dit album volgt de film volgens mij in chronologische volgorde, en de "mooie" sfeer verdwijnt in enkele nummers die bij dreigende scenes horen (The Cannibals, The House, The Cellar), nummers met krassende violen en soms Neubauten-achtige percussie. Die afwissseling tussen troostende en dreigende muziek maakt het een apart album om naar te luisteren, waarvoor je in de stemming moet zijn.

Is het iemand al opgevallen dat er aan het einde van het nummer The House een stukje komt dat wel erg hard lijkt op Worm Tamer van Grinderman?