Pendragon - Acoustically Challenged (2002)

Ik vraag me altijd bij acoustische albums af......vind ik dit echt leuk. Er zijn periodes dat ik denk dat ik ze leuk vind. Maar feitelijk voegt het niks toe. Meer van hetzelfde, meer van wat ik al ken. En juist bij symfonische muziek moet je het niet accoustisch doen. 3 sterren omdat de nummers op zich wel goed blijven.

tja daar heb je wel gelijk in, maar toch vind ik dat het bij sommige nummers juist wel weer wat toevoegd. Maar meestal gaat het idd snel vervelen

Zo'n heerlijk zweverige en aangename plaat.
Ik vind Pendragon op deze manier zeer te pruimen

Voordeel van een acoustische set is dat de playlist heel verrassend kan zijn, en dat is hier toch ook wel het geval. Nu heeft Pendragon, als je alle (vele) live-releases vergelijkt toch al weinig overlap tussen opeenvolgende tournees, maar op dit album zijn weer een paar nummers te vinden die nergens anders (?) voorkomen, zoals Fallen Dreams and Angels en The Pursuit of Excellence. Nu behoort dit laatste nummer wat mij betreft tot het slechtste dat Pendragon gemaakt heeft, dus ik zou het niet gemist hebben, maar goed.
De selectie van de nummers is uiteraard afgestemd op de bruikbaarheid in een acoustische omgeving en dat heeft weer tot gevolg dat bij veel nummers de verschillen met het origineel ook weer niet al te groot zijn. Desalniettemin een welkome aanvulling op de Pendragon-verzameling, al is het alleen al door de toevoeging van het Peter Gee-nummer Unspoken Words.