Een live opname, en ik heb nog nooit zoveel mensen zo uit hun dak horen gaan op free-jazz. Yosuke Yamashita platen uit de jaren 70 zijn eigenlijk een Japanse incarnatie van Cecil Taylor. Erg intens, misschien nog wel meer dan in de rest van de wereld, maar dat lijkt een beetje typisch Japans (zie Kaoru Abe en Masayuki Takayanagi bv). Daarentegen misschien niet heel origineel en niet zo verfijnd als de meester (Taylor) zelf wat mij betreft.