Hirax - El Rostro de La Muerte (2009)

Muzikaal zit het wel goed op dit thrash album alleen de zanger is gewoon slecht, vals schreeuwen en geen maat kunnen houden, echt slecht dus.
Verder zijn de songs wel o.k maar ook niet meer dan dat, thrash metal hoort gewoon uit de jaren tachtig te komen en al die bands die het nu nog proberen zijn zo inspiratieloos en saai dat het gewoon lachwekkend wordt.

ben het totaal niet eens met bovenstaand bericht.. maargoed..

Hirax is een legendarische Bay Area thrashband.. opgericht in begin jaren 80 door Katon W. De Pena.. opgericht in de jaren 80, en tot op de dag van vandaag spelen in kleine clubs en festivalletjes. in hun 26 jarig bestaan zijn ze dan helaas ook nog maar 1 keer in NL geweest. voor deze plaat hebben ze ook hun eerste videoclip opgenomen.. pure cult!

Respect voor deze band die het overduidelijk puur doet voor de muziek en de fans!!!

toen ik Hirax voor het eerst hoorde wist is niet wat ik hoorde.. ik was gelijk fan! heerlijke riffs, harde drums.. maar het beste van alles: de zang! Katon heeft een strot als niemand anders.. net als Bobby Blitz(Overkill) en Paul Baloff of Steve Souza(beiden Exodus) is Katon bijna niet te vergelijken met andere zangers.

net als alle andere platen van Hirax vind ik deze ook weer erg gaaf! persoonlijk vind ik z`n voorganger net iets beter.. maar nummers als Eradicate mankind, El Rostro De La Muerte, Death Militia, Broken Neck enz. zijn weer geweldige nummers.... deze krijgt toch een 4.0 van me.. kan niet wachten tot deze heerlijke Cultband nederland weer eens komt veroveren! Hail Hirax!

Inderdaad, muzikaal (instrumentaal) dik voor elkaar, lekkere solo's en heerlijk thrashgeluid maar man ó man wat klinkt die zang slecht zeg of, moet je er even aan wennen? Vind het eigenlijk wel een beetje Tom Araya stijl maar dan nog weer een tikkeltje slechter, nee echt goede zang kent deze band niet nee. Productie vond ik aardig maar daar is ook alles wel mee gezegd.

'Hirax' is mij niet echt bekend, ken eigenlijk maar één nummer van de hele band en dat was 'Baptized by Fire'. Dus nee, ik kende het album verder niet maar ik stond er ook niet bepaald raar van te kijken dat ik de band niet héél erg kon waarderen. De zang ging van slecht naar oorverdovend vals en dat kwam na 'El Rostro de La Muerte' wel het meeste aan bod. De één minuut durende nummers tja, valt weinig over te zeggen maar de echt langere nummers als 'Satan's Fall', 'Flesh and Blood' en 'El Rostro de La Muerte' klonken buiten de zang echt tof, en daar zaten ook heerlijke gitaarwerken in verstopt. Ik denk dat, met een andere zanger, deze band veel en veel hoger zou scoren!