Mac Miller - Blue Slide Park (2011)

De negentienjarige Mac Miller uit Pittsburgh (Pennsylvania) dropte zijn eerste mixtape - But My Mackin' Ain’t Easy (2007) - op zestienjarige leeftijd. Een tape waar hij hoogstwaarschijnlijk niet met trots op terugkijkt. Nu, drie jaar en vijf vermakelijke mixtapes later, heeft hij bij het uitkomen van zijn debuutalbum Blue Slide Park meer dan een miljoen volgers op Twitter en is de YouTube-videoclip van zijn puike single Donald Trump, afkomstig van zijn mixtape Best Day Ever (2011), ruim vijfendertig miljoen keer bekeken. Hoe komt het dan dat deze hipster op Blue Slide Park niet meer weet te overtuigen zoals hij voorheen wel deed?

Komt het door de catchy refreinen, het ontbreken van tekstuele kundigheid, de eentonigheid of zorgt de overdreven vrolijkheid die op elke track overheerst uiteindelijk voor ergernis? Maar niet alleen Mac Miller is daar de schuldige van, ook hoofdproducer I.D. Labs lukt het niet om het album naar een hoger niveau te tillen. Zijn beats klinken erg simpel door de kale drums en minimalistische oldschoolsamples. Zo'n combinatie kan natuurlijk goed uitpakken, maar I.D. Labs probeert door het tempo en de hoogte van een synthesizer de sfeer van een nummer te creëren, iets wat na een aantal tracks vervelend gaat klinken. Alleen producer Clams Casino weet zich te bewijzen op de respectabele tracks One Last Thing en My Team. Maar zelfs dan weet Mac Miller het nummer niet tot een succesvol eind te brengen.

Zo is hij wel vaker de boosdoener. Soms komt dit door een te houterige flow (Under the Weather) of doordat een vervelend refrein de track overheerst (Up All Night). Maar ook zijn teksten leiden uiteindelijk tot verveling. Ze gaan vooral over feesten, vrouwen en zijn geweldige rapkwaliteiten. Hoewel dat niet de grootste ergernis is, aangezien dat niks nieuws is voor zowel Miller als in de mainstreamhiphop. Het probleem zit hem in zijn tekstuele kundigheid. Zijn teksten zijn erg oppervlakkig en zijn rijmschema’s veelal niet erg geslaagd: “When life around you changes try to keep your saneness//Try and keep your brain maintaining through the lameness” - English Lane. Dit waren we natuurlijk al van hem gewend, maar je zou verwachten dat hij op zijn debuutalbum een hoger niveau weet te halen dan op zijn mixtapes.

Blue Slide Park heeft in de eerste week ruim 140.000 exemplaren verkocht en is daarmee één van de best verkopende albums van een artiest die bij een onafhankelijk label staat getekend. Dit komt hoogstwaarschijnlijk doordat Mac Miller - net als op zijn mixtapes - met zijn speelse en energieke raps een eigen, unieke sound weet te creëren. Hierdoor merk je dat de negentienjarige rapper het in zich heeft er iets moois van te maken; hij moet zichzelf alleen nog meer ontwikkelen als rapper. Hopelijk kunnen we ooit nog een sterke release van hem verwachten. Nu is het hooguit vermakelijk, en zelfs dat gebeurt zelden.

Lees hier.

Vraag ik me af hoe dit zo'n hoge gemiddelde heeft.... Slechtste ''hip hop '' muziek ooit. En dan al die irritante mensen die dit goed vinden.

Mac Miller - Blue Slide Park

Toch wel een vermakelijke plaat van Mac Miller. Geen plaat om al te serieus naar te luisteren maar best prettig om af en toe op te zetten.

Er staan enkele goede nummers op als Frick Park Market, My Team en het titelnummer. Ook staan er een paar missers op, vooral Up All Night is erg vervelend. Andere nummers gaan vervelen. Voorbeelden zijn Party On Fifth Ave en Missed Calls.

De beats zijn vaak goed, maar de teksten van Mac gaan me na een tijdje tegenstaan. Wel heeft hij een eigen geluid ontwikkeld en staan hier enkele sterke tracks op. Dat maakt dit album toch een geslaagd debuut.

3*

Grappig dat ik hier weinig mee kon toen ik jonger was en nu, ietsje ouder, dit toch een lekker album vind (en hij mij bij vlagen nog steeds aan Wiz Khalifa doet denken). Hij is nog een beetje zoekende; veel borstklopperij, herkenbare flows/stijlen en (soms) makkelijke teksten. Aan de andere kant is het plezier en gemak waarmee hij rapt aanstekelijk. En de producties zijn af en toe ook beter dan ik mij kan herinneren. Nee, vermakelijk album. En het ergens wel verfrissend dat hij hier nog niet te diepte in gaat, want dat de latere, wijzere teksten van Mac Miller koppel ik automatisch aan zijn depressie en dood. Hier heb ik dat gelukkig totaal niet. Wel bijzonder hoe hij dit album opvolgt met het fenomenale 'Watching Movies With The Sounds Off'. Al legt hij met One Last Thing al een klein bruggetje...