Trembling Blue Stars - Seven Autumn Flowers (2004)

De Trembling Blue Stars maken Indie softpop van de bovenste plank. Ze combineren de intimiteit en kwetsbaarheid van Belle & Sebastian met de electronisch vibrerende 80’s gitaren van New Order (verpakt in warme dreampop-gloeden), roeren de afgewerkte drive/lust van de Delgado’s met een afgeleide van de drukkende sfeer van sommige My Bloody Valentine Ep’s. En niet te vergeten de gepolijste afwerking van eeuh… de Trembling Blue Stars.

Een melodie zoals in Sorrow Has a Way is nieuw voor mij. Die had ik nog niet eerder gehoord (ook zijn familie niet); als ik een werkend adaptertje voor m'n in de weg staand midi-orgeltje had, dan neuriede ik mee! Verder komt The Sea Is So Quiet in mijn top-10 dream-pop nummers van deze eeuw. Heerlijke catchy lichtblauwe-lucht/witte-schapenwolkjes-pop, zonder dat het melig wordt. Gewoon buitengewoon briljant bemelodiëerd.

Het is het eerste plaatje van de Trembling Blue Stars waar ik mee in aanraking kom. Maar zeker niet de laatste! Hun eerste albums schijnen nog een stukje beter te zijn... dat kan ik me indenken – want hoewel dit album geen storende dieptepunten kent, is het niet overal even sterk.