Angel - Live Without a Net (1980)

Glamour rock band met hoog "neven" gehalte ... in een erg grijs verleden een paar nummers op tape (wat is dat?) gezet.

Net als bij Anouk is het naamslogo ondersteboven ook te lezen....

De laatste vier liedjes moet ik nog horen, maar ik betwijfel of mijn oordeel verandert: net niet bar slecht. Zelfs Tower wordt ingekort - geen gitaarsolo na het tweede refrein, maar meteen de coda - en erger, ronduit slordig gespeeld.
Zowat de enige verdienste van deze band is dat het hairmetal speelde voordat de term was uitgevonden.
Barry Brandt speelt ongeveer de stompzinnigste drumsolo in de geschiedenis van de rockmuziek.


Ook dat nog.

Verdraait, nu je zegt inderdaad. Nooit opgevallen.

Behalve het bekende nummer tower, vind ik angel eigenlijk weinig aan. Het bandje van ijdeltuit Greg Giuffria, die Giuffria en House Of Lords oprichtte. Ik heb ze allemaal (eerst lp, toen cd), maar luisteren.... Typische pomp-rock.

Zeer slecht Live geluid met het schreeuwende publiek er tussendoor gemixt? Jammer van die sterke nummers. Geef mij maar de studio uitgave

Wat jammer dat het geluid dramatisch is, leuke nummers zijn hierdoor blikkerig, geluid van het publiek is er in gepropt.

klopt = drama album. de eerste 2 studio albums zijn super, daarna commercieel niemanddalletj

De stukjes hierboven van een zestal MuMensen zijn mopperend van toon en sterrenwaardering, maar het gemiddelde van 3,11 (achttien stemmers), laat zien dat menigeen daar iets positiever in zit.

Ik ben de afgelopen tijd door hun discografie aan het gaan en heb tot dusver het debuut plus derde plaat As It Is in Heaven als sterke albums genoteerd met 4,5 en 4 sterren, Helluva Band en White Hot als goede derden met 3,5 ster. Alleen plaat 5 Sinful was me slechts 3 sterren waard, nog altijd voldoende.
Het gemopper bij die laatste plaat was de reden om Live without a Net weer eens te draaien. Op vinyl, dubbelelpee in klaphoes met aan de binnenzijde grote livefoto's van het kwintet. Hij draait via mijn nieuwe platenspeler en versterker en die laten horen dat met de productie niks mis is.
Klagen dat het publiek te hard is ingemixt mag, die geluiden verhogen wél de sfeer. Ik stel me er zo'n (over?)enthousiaste megazaal in de States bij voor, Coca of Pepsi cola uit de fles en Budweiser van de tap en gekke Amerikanen die vrolijk uit hun dak gaan. Ja, we zijn in Californië! Het Santa Monica Civic Centre en de Long Beach Arena, niet ver van het strand.

Klagen over overdubs? Liveklassiekers als Live and Dangerous (Thin Lizzy) en Strangers in the Night (UFO) bevatten ze ook. Foutjes repareren of andere zaken oppoetsen, van mij mag het.

De eerste schijf bevat kant 1 en 4 en de tweede kant 2 en 3. De start met Tower is sterk, jammer dat die is ingekort ten opzichte van de studioversie. De nummers hierna blijven uptempo en stevig. Dit hairmetal noemen is oneerlijk: okay, witte kleren en lange haren, maar de vijf zetten een meer dan degelijke set neer. Bovendien muzikaal gelaagder dan de partymetal die in de tweede helft van de jaren '80 floreerde.
Halverwege kant 2 speelt Greg Giuffra een lange toetsensolo; heel anders dan bijvoorbeeld Jon Lord had gedaan, maar ik hoor wel overeenkomsten met het latere werk van Don Airey, bijvoorbeeld diens live-intro van Nuclear Attack bij Gary Moore. Inclusief een Star Wars-lasergungevecht, het is over de top en ik geniet.

Kant 3 begint met All the Young Dudes van Mott the Hoople/David Bowie, dat Angel goed past; Gitarist Robin Meadows (de leden hanteren hun echte voornamen op de hoes, dus geen 'Punky' Meadows) krijgt bij Rock & Rollers alle ruimte voor een lange gitaarsolo vol fijne clichés (hier mág het!). En hoezo is de drumsolo in White Lightning slecht? Nee hoor, duurt niet te lang bovendien: genieten!
Wat ook fijn is: géén ballades. Alles uptempo. Slotnummer 20th Century Foxes is blijkens de hoes opgenomen in het Shrine Auditorium in Los Angeles voor de film 'Foxes', waarvan hier de trailer met daarin Jodie Foster en sluikreclame voor Angels labelgenoten Kiss. Duidelijk voor de film geschreven en daarom meer pop, maar wel lekker.

Als ik zin heb in een liveplaat kan het zijn dat ik niet één van die vermaarde platen opzet, maar Live without a Net. Een energieke dubbelaar die een zomerse sfeer brengt. "Toch werd dit de zwanenzang van de groep," zou ik hebben geschreven als de groep niet in 2019 was teruggekeerd met Risen.

Later dit jaar komt er een nieuw album uit en ze gaan in Amerika touren met Starz. Ook zo'n band uit dezelfde periode met Richie Ranno.