Wat een goddelijke EP is dit. De sfeer wordt meesterlijk neergezet, gevolgd door het briljante titelnummer wat we al van Agaetis Byrjun kennen. En het echte werk is dan nog niet eens begonnen. Bíum Bíum Bambaló

wat een wonderschoon nummer is dat zeg. Heerlijk duister, wat ik af en toe nog een beetje miste bij het voorgaande album.
Maar de voornaamste reden waarom AB niet in de buurt komt van het perfecte ( ) is door het inhouden, en dus het missen van een climax. En dan komt hier, totaal tegen verwachting, de explosie genaamd Dánarfregnir Og Jarðarfarir. En hoe! Wat een verwoestende kracht heeft dat nummer. De finishing touch die AB moest missen.
Bij mij staat ( ) op eenzame hoogte op nummero uno in mijn top 10. Niets wat daar ook maar in de buurt komt, maar Ný Batterí komt weer een heel stuk dichterbij. Misschien maak ik ooit nog plaats voor dit meesterwerk. Helaas dat het maar zo'n korte reis is.