Earl Hines - In Paris (1971)

Beetje saaie pianojazz, of luister ik niet goed? Hines is een invloedrijke pianist, hij speelde aanvankelijk trompet, en verrruilde dit instrument al snel voor de piano, en werd vervolgens pianist bij de band van Erskine Tate en later bij die van Carroll Dickerson. Hij ontmoette Louis Armstrong, met wie hij ook samenspeelde. Die oudere opnames mag ik graag horen, maar hoe goed Hines ook als pianist is (sterke linkerhand), dit in 1970 opgenomen album gaat me al snel vervelen.

Op de uitgave in de reeks Jazz in Paris staat als bonus het levendige Almost Like Being in Love, en daarop is Hines ook vocaal te horen, en al is hij dan geen goede zanger, ik vind het gelijk het fijnste stuk op dit album.

Tsja Earl was een ware artiest en uitvinder in de jaren 20 en 30 op de piano. Zijn betekenis voor de jazz qua innovatie was dus enorm. Hij is echter wel daarin blijven hangen. Hoor je dan zon plaat uit de 70's dan kan dat best saai overkomen. Sommige van die artiesten, zoals Art Tatum, blijven voor mij tijdloos. Hines is ook voor mij iets te saai. Als muzikant geniaal maar ik zet het ook niet snel op.

Ik ken hem eigenlijk alleen van Ry Cooder's versie van het Blind Blake nummer Ditty Wah Ditty uit 1970. Daar klinkt ie behoorlijk eigenzinnig op.

Eigenzinnig was hij sowieso. Zeker in de beginjaren van de jazz. Op zijn latere studiewerk van zichzelf klinkt hij over het algemeen wat tam en saai.

Misschien wist Cooder nog het beste uit hem te halen. Juist door Hines klinkt de versie van Cooder zo apart. Cooder had ook gewoon Blake na kunnen spelen, zoals hij met Police Dog Blues briljant had gedaan. Maar er een eigen, geweldige twist eraan geven, heeft toch mijn voorkeur.