Imaad Wasif - The Voidist (2009)

De clip behorende bij Redeemer valt nogal op natuurlijk, of misschien wel beter: valt uit de toon. Alsof flower power en hippies nooit zijn weggeweest dartelen naakte dames rond in de video. Het zal wel denk ik dan, maar dat denk ik niet bij het nummer zelf dat me behoorlijk weet te boeien.
En dan leert nader onderzoek me dat dit album alweer het derde is van Imaad Wasif (lid van o.a. The New Folk Implosion, mij overigens niet bekend).
Wat leert dit album me nog meer? Dat het een bonte verzameling is van psychedelica, blues en rock. Dat het ongelooflijk retro klinkt en dat het tegelijkertijd toch ook weer niet rechtstreeks de tijd terug in duikt.
Wasif schept een soort afstand die vervreemdend werkt en juist die vervreemding trekt aan. Je mag dichtbij komen maar niet aanraken. Zoiets. Ja, dat is natuurlijk erg opwindend.
Dit album is ook een wilde trip: zodra meneer lekker rockt is het al weer over en krijgen we tedere klanken voor onze kiezen. Meneer verleidt, flirt en pest. Van Nick Drake naar de Beatles ten tijde van Revolver. Van Elliott Smith naar Chris Cornell naar Devendra Banhart en laten we een toefje Jeff Buckley-weltschmerz dan ook maar niet ongenoemd.
Over het algemeen is de toon vrij rustig en voel je je als in vis in het vaarwater der hedendaagse folkies (op Last.fm komen we uit bij Adem, Sam Amidon, Great Lake Swimmers of M. Ward ).
Allemaal vergelijkingen die handig kunnen zijn maar verder ook erg misleidend. Het rare met dit album is dat ik alles al ergens eens gehoord heb en dat het daarom weinig moeite kost om er in te komen maar als je me dan vraagt wanneer dan en wie dan moet ik het antwoord schuldig blijven.
Dat is verder niet zo erg; The Voidist is een bijzondere cd die door alles en iedereen wordt ondergesneeuwd lijkt het wel waardoor we het niet terug gaan zien in de eindlijstjes. Wel in die van mij? Eh, nee. Maar laat ik er dan gelijk achteraan vermelden dat het zeker de moeite waard is om dit te gaan beluisteren. Het is namelijk best een verademing in het huidige muzikale landschap.

Mij is hij wel opgevallen. Ik draai 'm nu ruim een week en het is een erg lekkere plaat van een artiest die ik daarvoor nog niet kende.
Redeemer is inderdaad het pareltje op dit album, maar Fangs, The Hand en Razorlike mogen er ook zeker zijn.
Een onbekende voltreffer. Ik begin met 4* en een top-10 notering voor 2009 is niet uitgesloten.

De zang, instrumentatie, songs, teksten, alles klopt wat ik hier hoor. Allemaal lijkt perfect in balans. Zonder saai te worden overigens want het ruwe randje wordt ook niet vergeten. Wat mij betreft de plaat van 2009! 4,5*

Laatst gezien in Cul de Sac tijdens Incubate -> heel erg goed! Plaat besteld, ben benieuwd.

Deze week Rock Album van de week. (5-9-2012 t/m 11-9-2012).

Rock Album van de Week

Blijft een heerlijk album!!

Ik was verbaasd dat zijn beste album "Strange Hexes" uit 2008 nog niet op MuMe stond. Heb 'm net toegevoegd. Dat album verdient mijn 5*, geniale plaat.

Tijd voor een nieuwe plaat!

Helemaal mee eens! Hij schijnt nu met een ander project bezig te zijn, Electric Flower.

Een stukje minder dan de voorganger. Daar is namelijk elke song raak; dit is wat meer een eenheidsworst. Desalniettemin is het niveau nog meer dan acceptabel en de opener is weergaloos.

Eerlijk gezegd kan ik er niet helemaal de vinger op leggen waarom dit nu minder is. Dit typende hoor ik het einde van Return to You en daar hoor ik toch ook wel weer de smerigheid van de voorganger. Kortom, ik ben nog niet uitgeluisterd.

Geweldige plaat, net als zijn twee voorgangers. Zijn titelloze debuut is verreweg het rustigst terwijl de Voidist het meest schuurt. Alledrie top!

Zowaar wat kleine echo's van Jeff Buckley op (vooral) Razorlike.