Ov Hell - The Underworld Regime (2010)

Het ziet ernaar uit dat dit de meest lachwekkende black metal release ooit gaat worden (op Dimmu Borgir's Stormblast 2005 na dan). Ik ben benieuwd.

Omdat ?

Daar ben ik ook naar benieuwd.

Volgens mij wordt dit gewoon puur egotrippen in bandvorm Shagrath (Dimmu Borgir) op zang, Teloch (1349) en Ice Dale (Enslaved) op gitaar, Frost (1349, Satyricon) op drum en King (God Seed, ex-Gorgoroth) op bas. Gewoon een all-star black metalband. Ben er wel benieuwd naar.

'Benieuwd' is nog een wat groot woord, maar persoonlijk denk ik wel dat hier wat leuks uit kan rollen.

Niet eens vanwege de muziek, die tot nu toe wel goed klinkt, maar dat hele mediacircus eromheen is om misselijk van te worden. Maar goed, uiteindelijk gaat het om het resultaat en zoals het er nu naar uitziet kan dit zeker een goede cd worden. Maar tot dan toe is het de meest lachwekkende black metal release ooit.

Ook al is word dit overal nogal overdreven, vooral dat sommigen zeggen dat dit de 'black metal super band' is. Dat is het ook weer niet. De plaat is wel gewoon goed te noemen. De vocalen zijn wel erg herkenbaar voor wie ook het werk van Dimmu Borgir en Gorgoroth een beetje kent en de muziek rost er gewoon lekker op los. Super is het echter niet, maar de meeste black metal liefhebbers zullen deze plaat toch wel redelijk kunnen waarderen.

Ik heb dit onderschat. Al het lachwekkende juridische gedoe en arrogante popstargedrag ten spijt is dit toch een redelijk lekkere schijf geworden. Wat mij het meest stoort is dat de vocals van Shagrath niet echt bij de muziek lijken te passen, misschien omdat ik hem bij Dimmu Borgir gewend ben, zijn screams zou ik toch liever tegen een dik plakkaat van orkestrale bombast willen horen. Voor de rest is dit album eigenlijk wel goed, alhoewel de riffs soms teveel aan Ad Majorem Sathanas Gloriam doen denken. 3.5*

Alles wat naar Dimmu Borgir riekt moet natuurlijk KAPOT van de trve ende grimm blackmetalpuristen. Maar het is dan ook nogal wat om dit onder blackmetal te scharen. Dus het is maar wat je van zoiets verwacht. Waarom Dimmu Borgir? Nou, Ov Hell klinkt gewoon als een uitgeklede Dimmu Borgir en dat betekent een eclectische metalstijl waar meerdere invloeden elkaar ontmoeten. Alleen de orkestrale drukte is compleet weggelaten en dat is best verfrissend. Ov Hell klinkt in de regel een tikje industrieel maar weet zich wel raad met dreigende riffs en stoere marsritmen. Vooral het epische Ghosting is een fraai stuk waarin vooral Bathory flink komt bovendrijven. Immortal gluurt dan ook al snel om de hoek. Dat zit hem natuurlijk ook in de vocalen van Shagrath die als twee druppels water op die van Abbath lijken. (Mits niet gedubbeld of getrippeld dan)
Voor avonturiers voor wie de afgebakende genregrenzen best vaag mogen zijn biedt The Underworld Regime ongetwijfeld een half uurtje opstandig vermaeck