Roots - Stablemates (1993)

Ik houd wel van all-star-bands. Vaak worden er mensen bij elkaar gezet die je niet snel bij elkaar zou verwachten. Hier vechten een heleboel grootheden om de aandacht, maar nergens is het teveel of overdreven. Iedereen geeft elkaar de ruimte, maar als ze los mogen gaan, dan gaan ze ook los.

Een aantal voorbeelden: die pianosolo van Don Pullen op Linden Bouvelard (een orginal van Santi Debriano) is manisch en hysterisch en zo ontzettend gaaf. Dat zet wel aan om meer van Don Pullen te gaan luisteren. De unisono saxofoonpartij in Requiem for a Rabbit (Sam Rivers, Arthur Blythe, Nathan Davis en Chico Freeman) is zo gaaf, en dan volgen de solo's op tenor, alto en sopraan. Vier saxofoongrootheden die veel te weinig liefde en aandacht krijgen. En dan die bluesshuffle van Night Train, met Don Pullen op een hammond orgel, de funky ritmesectie van Idris Muhammed en Santi Debriano houden het nummer lekker uptempo.

En dan is daar de zinderend mooie ballad I Remember Eric Dolphy van Nathan Davis, het meeslepende Ah, George, We Hardly Knew You en de vliegensvlugge bebopper Walkin' met wederom heerlijk dissonant en asyncopisch spel van Pullen en een wedstrijd snelblazen. Heerlijk.

Ik vergeet dan te melden dat de plaat zo gaaf start met de Oliver Nelson-original Stolen Moments, van zijn album The Blues and the Abstract Truth, zonder trompetsolo dit keer, maar drie saxofonen (waaronder de sopraan, die in het origineel niet aanwezig is). Een mooi eerbetoon aan zowel Nelson als Dolphy.

De plaat sluit wat weemoedig af met een oude swingklassieker van Jule Styne. Dan heb je aan het eind van de plaat ook echt alle stijlen gehad: modaal, hardbop, bebop, swing en neobop. Prachtplaat, prachtmuzikanten. Een aanbeveler!