Jim Kirkwood - King of the Golden Hall (2009)

Net zoals o.a. Where Shadows Lie, is deze King of the Golden Hall (wederom geïnspireerd op de verhalen van Tolkien's Lord of the Rings waar Jim Kirkwood zo'n groot fan van is), een compleet nieuwe bewerking van één van Jim's eerste cassette-uitgaven die van dit album begin jaren '90 in eigen beheer voor het eerst het levenslicht zag. De originele melodieën en sequences zijn gebruikt waarbovenop Jim nog het één en ander aan extra synth-lagen en andere extra passages toegevoegd heeft. Tegelijkertijd klinkt deze versie qua productie-maatstaven ook stukken beter dan de originele versie.
Dit album vormt samen met Where Shadows Lie en Uruk-Hai de zg. Middle-Earth-trilogie, waar King of the Golden Hall officiëel het 2de deel van is. Alle 3 de delen heeft Jim in 2004 in hun originele versie nog eenmaal uitgebracht als exclusieve en zeer zeldzame dubbel-CD, teweten: Jim Kirkwood - Middle-Earth (2004). Dit was een speciale Hellfire Club-uitgave en kwam tot stand via de site www.synthmusicdirect.com en kon je alleen bemachtigen indien je lid van de club was. Alhoewel geremastered, klinkt de oude versie nog steeds erg dof en mat qua productie t.o.v. deze nieuwe versie.

"King of the Golden Hall Part 1" bestaat eigenlijk uit 5 stukken, teweten:

- "Tol Erassea", de bombastische opening, die tevens als extra lange versie ook nog als single is uitgebracht.
- "Earendil", een stukje sfeervolle ambient.
- "Theoden", de eerste van 2 zeer stevige en ritmische passages. Een vlotte en stevige drum-ondersteuning pakt me meteen bij m'n strot. Allerlei flitsende en bij vlagen chaotische melodielijnen worden op me afgevuurd en tijd om adem te halen zit er helaas niet bij.
- "Eowyn". Tijd om rustig bij te komen en eens diep in en uit te ademen.
- "Rohirrim". het gehinnik van paarden luidt deze afsluiter van Part 1 in en is qua dynamiek en intensiteit een soort vervolg op "Theoden".

“King of the Golden Hall Part 2” bestaat vervolgens uit 8 stukken, teweten:

- “Moria”, wat zeer onheilspellend begint alsof een demonische gruwel zijn hijgende zucht laat weerklinken in de diepe, donkere spelonken en mijnen van de dwergenkrocht en als intro dient voor…
- “The Old Forest”, een grootse passage die doorspekt is met het kenmerkend sequencer-werk waar Kirkwood zich mee bedient en vervolgens ongemerkt overgaat in het meer twinkelende en ingehouden…
- “Down the Withywindel”, die er een meer sprookjesachtig gevoel op na houd.
- “Harvestmath” dient dan als overgang naar het veel donkerdere en boosaardig klinkende “Dark Elves” die tegelijkertijd een opzwepend, up-tempo karakter erop na houdt.
- Het naargeestige “Dead Marshes” beneemt me vervolgens letterlijk de adem, voordat ik uiteindelijk uit de akelige roes terugkeer middels…
- “Glorfindel”, wat een adembenemend, melodieus en vlot spektakel blijkt te zijn van flitsende synth-solo’s, memorabele melodieën en een dynamisch ritme die de structuur bijeen houdt.
- “The Light in the West” sluit vervolgens dit tweede deel op dromerige wijze af.

Waarmee ik andermaal mag concluderen dat Kirkwood’s herziene kijk op één van zijn allereerste werken wederom een prima album is, waarover ik zeer tevreden ben. Vooral qua muziek en productie is dit een uitstekende vooruitgang op het originele werk en heeft Kirkwood er tevens voor gezorgd dat zijn herkenbare stijl er niet onder te lijden heeft gehad.