Van Pretty Maids ken ik voorlopig deze EP en de eerste twee albums want ik heb ze op vinyl, de rest “
virtueel” if you catch my drift. Ergens bij één van hun albums las ik de opmerking dat zij soms schommelen tussen Metal en AOR, dat kan kloppen. Op hun eerste album Red, Hot and Heavy is deze opmerking zeker van toepassing. Die tweespalt is opvallend.
Op deze EP laten deze zes Denen dat ook horen, vergelijk maar eens de opener City Light en het daaropvolgende Fantasy of iets verderop Children of Tomorrow. De originele versie van deze EP verscheen op het label “Par”, ik heb de versie van CBS met echter dezelfde zes nummers. Inderdaad, later werden zij door een Major opgepikt, met wisselend succes, en later als een huisvuilzak buitengezet. Jammer, het heeft zijn kwaliteiten maar het mist die extra punch om boven dat maaiveld uit te komen. Geef mij nummers als City Light en het pittige Bad Boys. Opvallend is toch de uitstekende zanger die zowel stevig “Metal” als rustig “AOR” uit kan pakken, zijn naam is Ronnie Atkins, een pseudoniem voor Paul Christensen. Het blijft mij al die dertig jaren als Metalhead een raadsel waarom muzikanten in Scandinavische groepen Engelstalige namen aannamen, voor de commercie of omdat men hun namen niet kon uitspreken? Je naam is je naam, denk ik dan.
Mensen die mij een beetje volgen, weten wat ik denk van EP's. Ik houd van die dingen, kort en krachtig en heel dikwijls de eerste stappen van een veelbelovende groep. Hun eerste album Red, Hot and Heavy heeft een aantal krakers, welke ik hier mis. Hun eerste kan ik zelfs aanraden.