Mal Waldron / Jean-Jacques Avenel / Steve Lacy - One More Time (2002)

Fantastisch album; bijzonder dat dit zo onbekend is, en zelfs niet meer verkrijgbaar. Dus Heemskerktollie bedankt voor het delen ervan. Ik ga wel even het gemiddelde omlaag halen want ik vind het nog wat te vroeg om een 5* geven. 4,5*

...Tsja, ik weet niet, ik mis iets en kan niet precies duiden wat het is.

Mischien is het dat rafelige randje wat op Waldron/Lacy albums precies voor de juiste spanning zorgt.

Een keer half op de achtergrond en eenmaal helemaal goed gehoord. Ik vind deze een stuk beter dan Steve Lacy & Mal Waldron - At the Bimhuis 1982 (1982), die eerder JAvdW was. Deze is eeen stuk warmer en soepeler. Komt wellicht ook door de bijdrage van Avenel, die ik lekker vind spelen. You, met een hoofdrol voor de bas vind ik ook het lekkerste nummer. Het album heeft niet echt opvallend uitslaande en expressieve stukken, zelfs niet bij de soli, maar melodiewendingen en overgangen zijn eigenlijk allemaal wel fraai. In zijn totaliteit ook een zeer genietbare en gevarieerde plaat.

Mooi is dat het zowel met als zonder volle aandacht fijn klinkt. Deze zal ik zeker nog eens tevoorschijn halen. Aanschaffen zou moeilijk zijn lees ik hierboven, maar wie weet. Tweedehands bij de Franse Amazon voor 37 euro zag ik, maar dat is wel zo´n driemaal wat ik er voor zou willen geven. Dan nog maar even niet.

Mooi album maar ik was bij de twee eerste luisterbeurten toch enthousiaster. Op sommige momenten is het album erg mooi. Die momenten zijn voor mij dan ook te vinden in de fragmenten waar Waldron met die franse bassist samenspeelt. Die laatste speelt namelijk zeer heel eigenwijs en toch begeleidend.
Ik had nog niet kennis gemaakt met de speelstijl van Lacy maar daar gaat verandering in komen. Zijn speelstijl is zacht en toegankelijk wat ik wel mag. Een saxofoon is overigens een krachtig instrument dat zich nogal snel opdringt in de groep. Lacy gaat daar goed mee om en dat heb ik hier dus helemaal niet. Heel relaxed album met een aantal erg mooie stukken. Dit zal vaker ter hand genomen worden!
Rites of Initiation

Even terug in mijn playlist gestoken dit album. Ik vind het een heel mooi werk. De duetten tussen de bassist en Waldron blijven voor mij de hoogtepunten. JJ Avenel profileert zich als een zeer goed bassist die een drummer overbodig maakt. Het ontbreken van de percussie zorgt meteen ook voor een speciaal geluidspallet. Een rustgevende & rijke achtergrond voor winterse avonden. Enige minpunt dat ik heb is dat Lacy niet genoeg op scherp speelt en daardoor de plaat niet optimaal kan verrijken.