The Magnetic Fields - Realism (2010)

Goed nieuws; een nieuwe Magnetic Fields ! Geheel 'Distortion-vrij' heeft Stephin Merritt zich bij deze cd laten inspireren door britse folk uit de zestig- en zeventiger jaren.
We worden deze ronde ook vereerd met een optreden in Nederland

Vanaf vandaag is deze plaat te beluisteren - ik ben benieuwd! Het vorige album heb ik zelden tot nooit gedraaid; het was me niet te raken. Maar The Magnetic Fields hebben met hun grootste project '69 Love Songs' mijn hart veroverd en verdienen dus altijd een luisterbeurt!

Daar ben ik het helemaal mee eens. Sterker nog; ik heb erg naar een volgende release uitgekeken. i vond ik erg mooi. Bij Distortion heb ik moeite moeten doen om het schone achter de geluidsmuur te vinden, maar dat is zeker gelukt. Bij Realism is dat niet nodig, want bij de eerste beluistering zit je snel in de sferen van i en 69 Love Songs, in ieder geval, wat instrumentatie betreft. En dat voelt als een erg fijn, warm, bad.
Alles is weer aanwezig, onder andere de bekende 'gastvocalen', Merritts humor en humeur, gegoten in prachtige korte nummers. Heerlijk !
ps. Op The Dada Polka kun je toch nog een electrische gitaar horen

Heerlijk is het weer

Heerlijke plaat!
Einde bericht.

4.*

Erg fijne plaat inderaad. 'Distortion' (de mannelijke versie - zie hoes) vond ik erg tegenvallen. 'Realism' (de vrouwelijke versie - zie hoes) daarentegen is raak! Er staan weer een aantal schitterende nummers op. Fijn, dat het allemaal van zulke korte liedjes zijn. Geen uitgerekte, kabbelende nummers. Nee, kort maar krachtig. Ze doen af en toe denken aan de nummers op '69 Love Songs'. Hoogtepunten tot nu toe zijn: 'We Are Having a Hootenanny' en 'I Don't Know What to Say'. Prachtige liedjes!

De komende dagen ga ik deze plaat nog veel opzetten! 4*!

Hoewel ik er naar uitgekeken hebt valt ie net als 'i' en 'distortion' een beetje tegen..
Ikzelf ben eigenlijk meer fan van de Magnetic Fields van vóór '69 lovesongs', vooral 'the charm of the highway strip' en 'get lost'. Misschien ligt het eraan dat 'ie de synths niet meer gebruikt, maar heb ook het idee dat Stephin na '69' gewoon niet meer zulke sterke songs geschreven heeft. Niets lijkt nog te beklijven, en de gevoelige snaar wordt eigenlijk nergens meer geraakt. Daarnaast ben ik ook niet zo'n liefhebber van Claudia Gonson's stem. Hopelijk gaan ze de volgende keer weer voor een meer elektronische koers, misschien helpt dat wat..

Ik geloof dat dit het laatste album is waar geen synths gebruikt worden, prefereer dat ook boven deze sound. Distortion vond ik echter wel een lekker album, i was een tegenvaller en deze zit daar wat tussenin.

Mooie luisterliedjes, met hier en daar een uitschieter ('You Must Be Out Of Your Mind'; 'Painted Flower'), doch voor de rest niets bijzonders. Ik ken de andere platen van deze band niet, maar dat zou mijn stem niet kunnen beïnvloeden, denk ik.

2,5 sterren