Nino Ferrer - Nino Ferrer (1969)

Gisteren de playlist aangepast, want deze was dezelfde als de vorige plaat uit 1967. Nu dus de goede. Ik zag dat er al twee stemmen waren, maar waar hebben ze dan op gestemd vraag ik me af.

Ik heb deze plaat uit 1969 uit een kringloop meegenomen. Nino Ferrer is niet zo bekend in Nederland, maar één hit gehad, Agata, dat op deze plaat staat. Agata heeft zelfs de top 2000 behaald, eerste editie. Wat heb ik nog een heimwee naar die eerste edities, die daadwerkelijk nog in het verleden geënt waren en niet zoals nu de hypes van de laatste maanden.
Nino Ferrer is half Italiaans, uit een goed milieu. Hij behoort een beetje bij de ye-ye artiesten uit de jaren 60, met Jacques Dutronc en Higelin. Artiesten die het chanson verrijkten met hun licht poppy songs, geïnspireerd door de Angelsaksische muziek. Johnny Halliday hoorde daar ook wel bij, maar deze laatste werd eigenlijk al snel een rock and roll karikatuur. Dat hadden de andere drie niet, zij veranderden nogal wat van stijl.

Deze plaat uit 1969 laat muziek horen die geworteld is in pop, rock and roll, blues, maar ook wel wat jazz. De echte ye-ye muziek en dat klinkt helemaal niet slecht. Een tijdsdocument en het was daadwerkelijk een nieuwe moderne fase in de Franse muziek na de drie chanson grootmeesters , Brel, Brassens en Ferré.

Nino Ferrer heeft tot zijn dood muziek gemaakt, net zoals bij Higelin en Dutronc onvoorspelbaar. Iedere plaat kon weer anders zijn.
In 1998, terwijl hij bezig was met het maken van een plaat pleegde hij plotseling zelfmoord door in zijn borst te schieten.
Hiermee kwam een eind aan een grillige artiest, die zich niet gebonden voelde aan stijlhokjes en graag de grenzen opzocht.
Hier in Nederland bijna geheel vergeten, maar in Frankrijk blijft het een groot artiest waar nog met respect over gesproken wordt.