Jóhann Jóhannsson - Virðulegu Forsetar (2004)

Verrassend om dit album op deze site tegen te komen. Ik heb dit opgepikt door mijn vakantie in IJsland. Daar heb ik een heel stapeltje CD's gekocht (IJsland heeft de meeste muzikale genieën per 100.000 inwoners!). Bij thuiskomst meteen een fatsoenlijke IJslandse muziek-site gezocht én gevonden. Nu krijg ik af en toe een nieuwsbrief toegemaild en in één daarvan was deze CD aangeprezen.

Het is een zeer klassiek getint album en nogal experimenteel. Een uur lang speelt een blazersensemble dezelfde melodie. Op de achtergrond dreunt voortdurend een bas door en alleen het tempo van spelen verandert in de loop van de CD. Toch fascinerend wat de kracht van herhaling is.

Hoe bijzonder en apart ook, zijn vorige CD (Englabörn) vond ik beter. Daar zit meer afwisseling in. Net zo rustig en rustgevend, maar iets spannender, ook door zijn gebruik van electronica.

Had hier mooie dingen over gelezen, vandaar dat ik hem heb toegevoegd. Het album in kwestie moet ik echter nog steeds horen, maar in de stelling dat er veel mooie muziek uit IJsland komt kan ik me volledig vinden.

de stelling blijft staan, maar deze CD onderbouwt 'm echter niet.

dit is saai van het verkeerde soort.

Ligt het aan mij of heeft dit album geen tracklist? Ik heb net een correctie gezonden met 2 bronnen.Alleen al voor zo'n prachtquote zou ik dit album willen luisteren. Geloof het of niet, binnenkort maar ik er werk van .

Welke zijn btw die 2 andere?

Op mijn CD is de tracklist : Part 1, Part 2, Part 3, Part 4

Dat was een bijzondere éérste luisterervaring.

Op het eerste gehoor is het niets meer dan een samenspel van minimale drones en stukken koperblazers, piano en glockenspiel die in den treure worden herhaald.

Ondanks (of juist dóór) de herhaling gaat de muziek vervormen, komen er elektronische schilderijtjes tussen de diepe grondtonen vandaan, en komt de muziek tot leven. Wauw.

Wéér zo'n mooie release van Jóhann Jóhannson.

Ik ben alweer 12 luisterbeurten verder. het is een lange zit, maar ik snap echt niet hoe je dit laag kan beoordelen. 4,5* is het maximale wat ik er aan ga geven, maar dat is dan ook dubbel en dwars verdient. De drones zijn een symfonieorkest an sich, dus genieten met de basspeakers goed open

Luister maar eens naar zijn nieuwe zou ik zeggen. Dat is mijn eerste kennismaking met deze prachtige muziek. De nieuwe, Fordlandia zit op het onvolprezen 4AD label en is werkelijk schitterend. Deze zal ik eens gaan bestellen, ben er benieuwd naar.

Dit album vind ik te leeg. Heb het einde niet gehaald.

Tsja, de leegheid is niet waar ik me aan stoor, maar de pompeuze elementen hebben naar mijn mening een te hoog band of brothers/2001 a space odyssey gehalte, om het maar even zo stellig te zeggen. Ben ik niet echt van gecharmeerd en is zelfs af en toe ergerlijk. Nee, geef mij dan maar Englabörn die ik veel beter te pruimen vind.
Wel dien je deze plaat op een dusdanig volume te draaien dat alles goed te horen is en zo de onderliggende drones goed mee te krijgen zijn. Dit is dan ook hetgeen waar ik wel wat mee kan op dit album.

Op basis van alle verhalen hier een tijd terug Englaborn gekocht maar die viel me op een of andere manier toch tegen. Ik vond het allemaal te fragmentarisch eigenlijk. Kwam deze onlangs goedkoop tegen (met dvd... hoe is dit in 5.1 vraag ik me af?) en dit bevalt me veel en veel meer doordat hij z'n tijd neemt. En je gaat inderdaad in die drones steeds meer horen... Boeiend.

Iets te statisch en eentonig dit album. Het moeilijke met drones is om te kunnen blijven boeien en met het thema dat een heel album lang wordt herhaald blijft het voor mij een van de mindere uit deze man zijn discografie.