Prymary - The Enemy Inside (2009)

Deze band kende ik niet, maar is het beluisteren meer dan waard voor elke Prog Metal liefhebber. De zanger weet de aandacht goed vast te houden en zingt met veel gevoel. Muzikaal hoor je wel wat invloeden van bekende bands, maar dat geldt voor zoveel releases in dit genre. Dit is een sfeervolle CD van een onbekende band.

"Een band hoort een eigen identiteit te hebben."

Tsja, da's een lastige.
Want hoe krijg je een eigen identiteit als er al zoveel bands in deze tak van sport bestaan? En wat als dat precies het hokje is waar ook jij je in bevindt?

Laat je hierdoor niet misleiden. Want ondanks dat Prymary veel gespiekt heeft bij Fates Warning cq Redemption, is het een goede cd.

Het begint al meteen goed met The Enemy Inside pt I. Die knalt zonder waarschuwing je speakers uit en laat je meteen weten wat voor boter je in de kuip hebt.
The Enemy Inside is trouwens een epic, verdeeld over 5 delen die allen dezelfde naam hebben.
De vier nummers die erna komen zijn ietsjes toegankelijker, al is het nog steeds een dosis technisch Prog Metal en na deze vier nummers eindigt de cd dan op dezelfde manier zoals het begon: met de 20 minuten durende epic genaamd Trial and Tragedy.

Muzikaal zit het dus in de Fates Warning cq Redemption hokje, dat hoor je meteen als je de zanger hoort. Geen exacte copy van Ray Alder maar het komt vrij dicht in de buurt, die zoals mijn voorganger al vermelde veel gevoel in de nummers legt.
De gitarist laat niet zijn instrument 'praten' zoals Jim Matheos maar is desalniettemin technisch vrij goed, terwijl het ritmesectie vrij goed in elkaar zit en het geheel door middel van de keyboards mooi wordt ingekleurd.

Al met al een cd waar je nog veel plezier aan gaat beleven.