Atrium Carceri - Phrenitis (2009)

Mijn favoriete plaat op dit moment, lekker ingetogen en zeer consistent album.

Ik weet niet precies wat er aan de hand is bij het fantastische label CMI. Er komen dit jaar weinig platen uit. Een tijdje terug kreeg ik een nieuwsmail van Roger Karmanik, de man achter dit label en vele andere projecten, daarin vertelde hij dat hij een zwaar jaar achter de rug had, psychiaters nodig had, in ieder geval iets in die trend. Laten we hopen dat hij zijn rust weer terugvind zodat prachtige werken als deze plaat weer doorgang vinden via Cold Meat Industry.

Deze plaat hinkt bij mij wat op 2 gedachtes; enerzijds het gevoel bij het fietsen om naar boven te kijken mee te laten voeren door de voorbij stromende wolken in een wat duistere grijze lucht, onderwijl het gevoel dat ik wel aan het trappen ben maar eigenlijk niet vooruit schijn te komen, wat tijdloos, stuck in a moment gedachte....best wel lekker, anderzijds; een onbewuste gedachtegang naar een Enigma, door de voorzichte 'beats' die erin voorkomen en mij ietwat op de verkeerde been zetten, kan ik hier iets mee, om daarna wat onheilspellend op te bouwen en mij een unheimisch gevoel te geven, waardoor ik wat meer naar boven naar de woken ga kijken en mij weer mee laat voeren...etc. etc.
Als introductie tot het wat donkere label CMI is dit wel een toegankelijk album denk ik zo, misschien maar eens kijken of ik iemand ken die een geweldige stereoset heeft waar ik die eens op mijn gemak op mij af kan laten komen

Atrium Carceri is een act die ik in de begindagen afdeed als een ‘halfslachtige act van Cold Meat Industry’.
Maar inmiddels weet ik beter. Zijn latere albums zijn bij vlagen genadeloos goed. Dark ambient van hoog niveau, met een diepgaand, ‘rijp’ geluid.
Wat dat betreft komt deze bij vlagen in de buurt van mijn persoonlijke favoriet Raison d’Etre (destijds ook al zo’n meesterlijke pijler uit de krochten van CMI).
Deze heren dalen met hun atonale, beeldrijke muziek diep af in spelonken en poelen van emoties die ergens diep in mij sluimeren – en laten een diepe indruk op mij achter.
Het resultaat: een overweldigende catharsis, een spirituele reiniging. De beste artiesten weten dit bij mij te bewerkstelligen, en dat zijn er niet heel veel…

P.s. De muziek van AC kruipt onder je huid met intense, minimale, beklijvende soundtracks voor je meest lucide nachtmerries. Kan dus ook goed dienen als muzikale achtergrond wanneer je in het halfdonker een van de raadselachtige horrorverhalen van Thomas Ligotti leest. (Het boek Teatro Grottesco is volgens mij nog steeds te krijgen.)