Tori Amos - The Beekeeper (2005)

Vroeger rende ik naar de platzenzaak voor een nieuwe Tori. Vandaag de dag scoor ik t wel in de uitverkoop. En terecht zo blijkt. Dit is een wel bijzonder zouteloos hapje. Mooi gespeeld hoor en als vanzelf fraai gezongen maar het doet me werkelijk helemaal niks meer. Nergens nog een vonkje dat over slaat. Over een jaartje ADP maar eens halen, voor de verzameling.

Snap precies wat je bedoelt. Deze ook uit de uitverkoopbakken gevist, nadat ik al teleurgesteld was in 'Scarlet's walk'.
Hoe anders is het met ADP, waarin Tori weer alles heeft teruggevonden wat haar zo bijzonder maakt.
Doe jezelf niet te kort en ren weer naar de platenzaak voor ADP.

Garlands, van de Limited Edition van The Beekeeper (heb haar even toegevoegd ), is een van Tori's mooiste nummers ooit!

The Beekeeper is volgens mij zeker geen slecht album. Verscheidene nummers (Jamaica Inn, Barons Of Sururbia, The Beekeeper) behoren tot mijn favorieten uit Tori's hele carrière.
Maar het album zou naar mijn mening beter zijn zonder nummers als Ribbons Undone, Ireland en Goodbye Pisces.
En het blijft jammer dat Garlands enkel op de dvd verkrijgbaar is, want dit is werkelijk een pareltje.

4*

Ben Tori wat uit het oog en het oor verloren na Boys for Pele. Een mens zou zo veel moeten blijven volgen...

Iedereen heeft wel eens een mindere periode. Dat maakt haar terugkeer nog zo spectaculairder.
ADP is een knaller.

Ik ben Tori ook eens uit het oog verloren maar bleef haar cd's wel kopen. Nu ben ik heel blij dat ik dat heb gedaan.

hmm weet nog goed dat ik me ook verheugde op de release van dit album...

Echter na de release vond ik dat ze hem wel weer terug mocht nemen..

Tori Amos is een oude muzikale geliefde van me. M.n Little Earthquakes bracht wat schok bewegingen in mijn jong volwassen leven teweeg. Tot from the Choirgirl Hotel haar gevolgt en van genoten. Maar daar waar ik bijv. bij een Joni Mitchell of een Kate Bush een waardering en luisterplezier heb bij zowat het gehele oeuvre, zijn er bij miss Amos toch wel een paar hiaten te vinden.
Leuk voor de liefhebbers die misschien minder kritisch zijn, als ze haar mond maar open doet en speelt. Maar echt m.i is het niet realistisch om te verwachten dat je een paar albums kort na elkaar uit kunt brengen, met elk een speelduur van over de zeventig minuten en verwachten dat het een groot plezierritje is. Ze is eigenzinnig, heeft zeker charisma en schattige flapoortjes en talent genoeg. Het is daarnaast ook haar groot recht om met haar muziek te doen wat zij wil, dus ook gemiddeld 19 nummers op een album zetten. Maar het komt voor mijn gevoel de kracht van het album niet ten goede, het doet zelfs afbreuk aan de pareltjes die er wel op staan. Ik wil graag een album op kunnen zetten en achterover leunen en genieten, maar bij Tori ´skip me´ Amos is dat vooral de laatste albums niet te doen.

Als zij zingt van een mevrouw met een parasol, komt dat vrij beroerd uit haar welgevormde mond.
Sweet the Sting, heeft een grote Terence Trent D'arby gevoel over zich, niet echt mijn ding.
The Power of Orange Knickers vind ik i.t.t anderen een mooi nummer, met een ouderwets Tori feeling over zich, zoals op Under the Pink.
Jamaica Inn kabbelt wat voort en kan mij niet echt boeien.
Barons of Suburbia is een mooi nummer dat past in de sfeer van Boys for Pele. Een nummer met wat meer vuur i.p.v de vele muzak die ze op haar laatste albums zet.
Mother Revolution heeft een serene sfeer, juist met op de achtergrond een tweede stem, geeft die meerwaarde.

Zoals gezegt, er zijn nog volop prachtige liedjes te ontdekken o.a Ribbons Undone, maar het koren en het kaf, voor mij kon der wel een half uurtje af.

Leuke cd draai ik regelmatig, niets mis mee!

Ben geen Tori fan, maar kan haar wel waarderen. Dit album vind ik een van haar leukste. Lekker poppy, Een aantal erg mooie nummers. Tekstueel volg ik niets van deze dame, maar muzikaal kan ik erg genieten van dit album.

In mijn ogen een stapje terug tov Scarlet's Walk,maar nog altijd ruim voldoende .Voor het eerst gaat de langere speelduur me wat tegenstaan.Dat heb ik nooit bij een Amos album.Uitstekende liedjes met hier en daar een uitglijdertje of fillertje.Garlands is daarentegen een subliem nummer.RIbbons Undone en Barons Of Suburbia zijn ook prachtig in hun eenvoud. 4 sterren ,al moet ik eerlijk zeggen dat dit de plaat is van Tori Amos die ik het minst luister.

Een tijd lang mijn favoriete album geweest. Maandag weer eens in de auto gedraaid (stuk of 3 keer) en toen bleek het toch wel een erg cheezy album te zijn, erg zoet. Te zoet nu. Misschien weer heerlijk om te horen als het lente wordt, maar nu heb ik meesterwerk Abnormally Attracted To Sin weer in de auto-cdspeler gestopt en daar kan ik wel non-stop naar blijven luisteren.

Als ik de tracklist van een plaat zie en ik zie dat deze uit 19 tracks bestaat, dan krijg ik direct een twijfelachtig gevoel. Slaagt Tori Amos erin me bijna anderhalf uur te boeien met haar muziek. Daar slaagt ze slechts gedeeltelijk in. Na verloop van tijd klinken de nummers inwisselbaar en soms zelfs eentonig. Ik denk dat Tori iets te ambitieus is geweest. Overigens heeft ze wel een heel herkenbare en mooie stem, en schrijft ze goede teksten. Muzikaal gezien haak ik echter voor de finish af.

Wat mij betreft een erg 'underrated' album van Tori. Hier staan werkelijk prachtige nummers op; garlands, toast, the beekeeper, jamaica inn, barons of suburbia en marys of the sea.
Voor mij blijft het een van mijn favorieten.

De enige skipnummers zijn voor mij Ireland en cars and guitars.

Goeie God wat is dit een slecht en saai album zeg. Tot dan toe kocht ik alle Tori albums meteen wanneer ze uitkwamen, maar dat was na deze wel klaar. Eerst moesten we het al doen met het teleurstellende cover album Strange Little Girls, al kreeg ik daarna weer hoop door het mooie Scarlet's Walk, maar deze The Beekeeper deed de deur dicht. De albums die hierna kwamen waren ook al niet meer om over naar huis te schrijven. Het voelde vanaf hier allemaal vooral heel erg geforceerd en té geprobeerd aan.
Jammer, maar misschien hebben sommigen alleen dat in zich wat Tori haar fans voorschotelde op jaar eerste vijf studio albums. En is wat we daarna kregen wat je krijgt wanneer de inspiratie op is.