Rotting Christ - Aealo (2010)

Eén van de weer al vele albums waar ik naar uitkijk in dit nieuwe jaar.

Misschien moet ik er een beetje aan wennen, maar ik vind het tot nu toe nog niet echt een hoogvlieger.

Theogenia was een heel goed album, wat in mijn top 20 van 2007 eindigde. Nu is er de opvolger Aealo. Ben dus erg benieuwd.

En.......ik vind hem tegenvallen Erg eentonig is het album, er zit niet veel variatie in. Ik vind er eigenlijk helemaal niks aan, ik ga er geen review voor schrijven, ik geef een beoordeling, die is in ieder geval niet hoog....

Persoonlijk vindt ik deze juist erg gaaf. Weer een heerlijk werkstuk van onze griekse death metal vrienden. Hard, rouw, mooie melodie, en van die buitenlandse riedeltjes en koortjes om het maar even zo te noemen. Ook de zang vindt erg brut.

Inderdaad goed album vind ik op het eerste gehoor. Klinkt lekker vet maar toch zuiver. En zoals Kef al schrijft, mooie melodieën en andere Griekse invloeden.

Hoe het bij de cd is weet ik niet, maar op vinyl staat het gezicht op de binnenhoes afgedrukt, zodat je het in feite uit de helm kan halen en die rotkop eens goed kan bekijken. Leuk gedaan.

Erg beklijvend is het slotnummer, Orders from the Dead, waarin Diamanda Galás haar teksten, bevelen van de doden, bezwerend afrafelt. Als vrome katholieke mensjes het zouden horen doen ze volgens mij in hun broek.

Een album dat naar mijn mening meer aandacht en waardering verdient dan het nu krijgt.

Bij nadere beluistering begrijp ik het lage gemiddelde wel beter. Vrij eentonig album met een vrij hoog songfestivalmetal-gehalte.

Misschien wel, maar geef toe dat het wel onder je huid kruipt en de songs veel in het hoofd spelen.

Niet dat er een genre aan een band geplakt moet worden, liever niet, en ik wil ook zeker geen vervelende genre-discussie losmaken, maar " .. Griekse death metal vrienden...? Grieks zijn ze wel idd...

Soms is een beetje meeschreeuwen met een koortje best fijn trouwens. Ook metalheads hebben wel eens positieve buien.. Ik luister het cd'tje graag.

Ik vind Aeola toch wel een fraai aangekleed album. Veel bijbelse bombast en veel beklijvende melodielijnen die zich zowel op de voorgrond als de achtergrond afspelen.
Op dit album gebeurt wel datgene dat op veel van het navolgende werk zou terugkeren en dat is het overwegend lage en midtempowerk dat aanhoudt. Er is geen hysterie. Het album is daarom erg beheerst maar wel bezwerend. Het hoogtepunt bevindt zich aan het einde, waar Diamanda Galás in 'Orders From The Dead' een angstaanjagende donderpreek voordraagt.