Groundation - Here I Am (2009)

Ik kan het niet laten om ook dit album van Groundation met 5* te beoordelen (het is al de derde). Op de een of andere manier weet dit mij gewoon te raken. Het swingt de pan uit en tegelijkertijd is het ook erg melancholisch en mooi. Je kan chillen op de muziek, je kan dansen of je kan het bestuderend luisteren. Het is allemaal even geweldig. De teksten zijn ook geweldig, maatschappij kritisch en hopend op een betere wereld. Al moet ik wel zeggen dat ik niet zeker weet of de teksten wel juist interpreteer, ik heb er altijd wel een eigen idee bij. Eigenlijk zou ik een dagje met Harrisson Stafford moeten praten om te vragen wat hij nou letterlijk bedoelt. Live lijkt mij dit ook helemaal geweldig, een negen koppige band, waarbij de jazz instrumentatie niet van de originele songs zijn, maar ter plekke geimproviseerd. Interressant. We gaan het zien op 2 november in de melkweg. 9 nieuwe helden.

Wat eclectischer nog dan Hebron Gate en zelfs We Free Again, daardoor nog wat swingender en exotischer dan die twee platen. Ik vond zelf Hebron Gate en We Free Again nog iets constanter van kwaliteit, maar in de wereld van Groundation is zoiets relatief - ook hier is (natuurlijk) heel wat moois te beluisteren.
De opener begint met een lang, pulserend, jazzfusion-achtig intro en schakelt pas halverwege over naar Jamaica. Everyone Could Lose is een relaxed nummer met een fijne groove. Time Come bevat geen zang van Stafford, maar is ingezongen door The Congos. Hun avontuurlijke samenzang van falset, tenor en bariton vloeit perfect samen met de muziek van Groundation, resulterend in een heerlijk dynamisch geheel. Net zo overtuigend is de afsluiter Golan to Galilee, met een prachtige, positieve boodschap die met oprechtheid wordt overgebracht.
Album van hoge klasse