The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs - The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs with Henry Rollins and Peaches Doing the Dark Side of the Moon (2009)

De titel is zo te zien een beetje lang voor de lay-out Ik keek erg uit naar dit album, maar de eerste luisterbeurt viel me eerlijk gezegd nogal tegen. De muzikale intro's zijn zeker een meerwaarde en deden de verwachtingen over het nummer steeds erg klimmen, experimenteel doch herkenbaar, en vooral erg mooi. Wanneer de zang er echter bijkomt werd het mij iets té experimenteel; teveel synths, te weinig muziek, te dissonant (op Embryonic ging dat nog wel, maar hier vond ik het wat over the top). Maar waarschijnlijk komt dit allemaal omdat ik het origineel (te) goed ken, en groeit deze nog wel aardig wat - want ik hoor langs alle kanten wél goeie commentaar over deze plaat, en de Lips hebben mij totnogtoe niet te teleurgesteld: blijven luisteren dus.

Fucking insane!

Het idee van het album spreekt me toch wel aan. Misschien toch maar eens achteraan gaan.

Geweldige grap

Ik vind het ook een grap, maar minder geslaagd. Beetje heiligschennis. Waar me ik het meeste aan stoorde waren de vocal-filters, om eigen stem nog meer te vertiefen.

Lijkt me een leuk uitje, aloewel dat de cijfers mij toch iets anders laten vermoeden... Toch proberen of niet?

Ik kon het niet laten en dus heb ik mij er mij maar aan gewaagd. De plaat is minder eclectisch dan verwacht en de sound van oorsponkelijke Dark Side of the Moon wordt redelijk behouden...

Voor mij valt deze plaat kzeer beter mee dan de reeks van Beck's Record Club...

Vitrinekast...

Sommige dingen mag je niet aankomen. Als klein kind wordt je snel duidelijk gemaakt dat je ergens vanaf moet blijven als je moeder dacht dat je het ging gebruiken waar het niet voor bedoeld was. Helaas zijn er ook kinderen die vrijgelaten zijn tijdens hun opvoeding. Daar krijg je muzikanten van die niet met hun poten van muzikale meesterwerken af kunnen blijven… Voorbeeld? Lucie Silvas. Wat dacht zij nog toe te kunnen voegen aan het Nothing Else Matters van Metallica? It ain’t broke, so don’t try to freakin’ fix it! Als je hoog staat kan je alleen nog maar vallen. Vraag maar aan Ronald Koeman. Welke kant kan je op als je met je club op één staat?

Lucie is overigens niet de enige. Ik wil gelijk even van de gelegenheid gebruik maken om Lee Towers nog hartelijk te bedanken voor het omtoveren van You’ll never walk alone tot een partyhit.

Met deze wijsheden in het achterhoofd heeft een band die bij mij hoog in het vaandel staat, The Flaming Lips, zich gewaagd aan een bijzonder project om Pink Floyds Dark Side Of The Moon te coveren. Toen ik drie maanden terug dit bericht las was ik wel enigszins nieuwsgierig. The Flaming Lips zijn bijzonder eigenzinnig (lees: Gek in hun hoofd). Het positief eigenzinnige komt goed tot uiting in het eerste nummer, Speak To Me / Breathe. Duidelijk The Flaming Lips. Het daarop volgende On The Run is maar weinig van over gelaten. Daarop volgt een poging van Wayne Coyne en zijn band om van het album één geheel te maken. Beetje jammer dat dit wordt geprobeerd met een irritant alarm en een ritmisch gekuch. Al hoestend en hijgend gaan we het derde nummer in: Time. Met gratis reprise van Breathe. Best aardig, maar als een nummer voor de helft uit het voorgaande overgangsritueel komt ben je te laat.

The Great Gig In The Sky is redelijk intact gebleven. Goed. Wel met typisch gitaar geluid van The Flaming Lips, maar dat mag. Helaas duurt dat maar voor vier minuten want daarop volgt de meest tenenkrommende herbewerking van het album… Money.

Money is een electronisch nummer geworden met een computerstem die de irritatiegrens van Fitter Happier (Radiohead) benaderd. Het ontbreekt alleen nog aan een goede beat, misschien was het dan nog een leuk nummer geweest.

Us And Them is van zichzelf al een vrij rustig nummer. Eén van de zwakkere tracks wat mij betreft op het album van Pink Floyd, maar dat maakt het nog geen straf om naar te luisteren. Door The Flaming Lips is hier ook niet aan gewerkt. De bewerking roept dezelfde rust en kalmte op als het origineel. Was het niet beter om de rest van het album ook zo te behandelen? Waarschijnlijk.

Helaas helaas. Wayne was nog niet tot die inzicht gekomen want over Any Color You Like wordt weer een flinke laag lawaai gegoten. Het origineel is subtieler, voorzichtiger. Het album zou 4 uit 5 waard zijn geweest als het was getiteld “To Annoy Pink Floyd fans”. Relatieve rust krijgen we weer bij Brain Damage en met daarop de gepaste afsluiter Eclipse.

Wayne… Dit is geen speelgoed. Zet terug in de kast jij! Netjes op zijn plek. Ja, goed zo. Nu weer terug in je mand. Wayne wat zeg ik!? Afblijven, dit kan alleen maar fout gaan.

De Dark Side Of The Moon is een album voor in de vitrinekast. Je mag er naar kijken en luisteren, maar je mag er niet aanzitten.

Goed stukje tekst, waarde TvO

Ik ben toch vrij benieuwd naar deze herbewerking, maar heb alvast genoten van je stukje TvO.

Mijn verwachtingen zijn in ieder geval bijgesteld!

Dit is de beste comment die ik ooit heb gelezen! Volgens mij snap je wel waar ik op doel.

Maar die Dark Side of the Moon is toch niet heilig?

prachtig tvo , ik zou het zeker niet beter kunnen zeggen , dsotm is een monument van the floyd waar je van moet blijven al vind ik de flaming lips een te gekke groep letterlijk en figuurlijk .

DSotM is sowieso een mindere Floyd, maar ook los daarvan mag iedereen er natuurlijk gewoon aanzitten.

Ik krijg echt jeuk van dit soort reacties. Gadverdamme.

Inderdaad, wat een flauwekul zeg. Laten we DSotM nu niet groter maken dan het is. Gewoon een album zoals zovelen dat toevallig door een hoop mensen gewaardeerd wordt. Het getuigt juist van lef en durf om zo'n album in een ander jasje te steken. En zonder durf was het maar een saaie boel in de muziekwereld.

Een paar jaar geleden is het album ook al eens opnieuw uitgevoerd in een dubversie en dat was best een succes.

Easy Star All-Stars - Dub Side of the Moon (2003)

(hopelijk komen er nu geen haatstemmen bij dat album...)

Als ik de discussie hier eens bekijk is mijn conclusie dat The Flaming Lips een typische Flaming Lips plaat hebben gemaakt?

Dat is over het algemeen voor de helft fantastisch en voor de helft kut en daar krijgen ze dan meestal 4 sterren voor. Hopsa, volgende release!

Grote grap. Heiligschennis. Kerstcadeau. Verschrikkelijk. Experimenteel. Geweldig. Herrie. Hemels. Vreemd. Gegil. Onherkenbaar. Fantasievol. Typisch. Coveralbum. Niet/wel leuk. Druk. Leuke cover. Ft. Henry Rollins. Insane. Dissonant. Gehijg. Vocoderstem. MONEY!. Eigenzinnig. Totale waanzin. Irritant. Grappig. Fitter. Happier. More Productive. Rustig. Eentonig. Gedurfd. Fantastisch. Afwisselend. Leuk? Vanavond in de uitzending!

Bovenstaande worden zouden weleens allemaal van toepassing kunnen zijn op het jongste projectje van The Flaming Lips: The Dark Side of the Moon, het geweldige album van Pink Floyd, te coveren. Het was bedoeld als kerstcadeautje en is dan ook uitgebracht op 22 december, maar toen bestond deze blog nog niet dus heb ik er niet over kunnen bloggen. Op verzoek van de mannen van Burgerwaanzin (daar zijn ze weer!) wordt dit album echter gefeatured in de uitzending van vanavond, dus een uitgebreide review kon natuurlijk niet uitblijven.

De rest van de review staat op: Grapje van The Flaming Lips: Dark Side of the Moon - Beautiful Freaks - beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl

Los van het feit of men aan de klassiekers komt of niet, dit is echt vreselijke teringherrie. Originele covers zijn toe te juichen, maar dit is gewoon huilen met de pet op.

Ik vind het toch echt wel een goede, krachtige plaat. De gekte van PF is aan de FL goed besteed.

Enerzijds laat het de kracht zien van nummers als Time, Us & Them en Eclipse, die niks aan zeggingskracht inboeten in deze versie.
Anderzijds laat het ook zien hoe zeer de Pink Floyd-versie leunde op studiotechniek. Great Gig in the Sky en Any Colour You Like hebben als compositie weinig om het lijf, maar verdienden hun plaats op het origineel omdat ze gelegenheid gaven om eens lekker aan de knoppen te fröbelen.

Welnu dat gefröbel laten de Lips grotendeels voor wat het is. Zij strippen de plaat tot de naakte essentie en dat levert toch een zeer leerzame en interessante kijk op deze rockklassieker.

Ik mag deze versie maar ja, heb dan ook een zwak voor The Flaming Lips. Us & Them vind ik in z'n ingetogenheid van best wel een grote schoonheid.

In tegenstelling tot The Piper at the Gates of Dawn, daar kom je gewoon niet aan!

Roep het niet te hard. Je brengt zó iemand op ideeën...
Bike werd onlangs nog door The Hotrats gecoverd.

(En volgens mij in het verleden ook al eens door de Television Personalities.)

En Interstellar Overdrive werd reeds door The Melvins en Camper van Beethoven ontheiligd.

Maar die weten dan ook waar Syd Barrett woont .

Hoe het ook zij, de Flaming Lips hebben hun naam als malloten weer eens met succes geprolongeerd.

Lekker plaatje hoor. Nergens vervelend, lekkere songs, die ik nog kan meebrullen ook. Heiligschennis me reet Die baslijn van Money klinkt zo lekker net-niet zuiver

3,5*

The Great Gig in the Sky is mooi, de rest kon me niet boeien, helemaal niks van onthouden zelfs.

Moet er vooral erg om lachen, neem nou dat intro van Time.
Als er één plaat 'ontheiligd' mag worden dan is het wel Dsotm en als er één band is die dat mag doen, dan is het wel TFL. Zo hebben ooit The Mike Flower Pops Venus In Furs van V.U. 'gepimpt', alsook ander zeer serieus bedoeld werk, en zo blijf ik de versie van Bad News van Bohemian Rhapsody prefereren boven het origineel. Nee, zonder meer een noodzakelijke plaat!

On the run vond ik vreselijk op het origineel, hier is ie tenminste nog een beetje om aan te horen. Toch is het niet zo'n fantastisch idee geweest om deze plaat te coveren, want je kan het toch nooit beter doen. 2.5 voor de moeite.

Ik vind het origineel al niet erg goed, maar deze haalt het daar ook niet bij..

Kwam het album onlangs tegen op mooi gekleurd vinyl. Als doorgewinterd PF fan kon ik de verleiding niet weerstaan. Als was het maar voor de aanvulling op mijn collectie. Toch valt het mij niet tegen. Ik lees berichten over heiligschennis maar dat vind ik onzin. Het getuigt juist van respect om zo'n album op deze manier te coveren. Niet alles is raak maar toch kan ik er wel van genieten. Die Henry Rollins heeft toch wel een verdomd mooie stem om dit werk te zingen. Mooi omdat het bijzonder is. Flaming Lips ten voeten uit.

Wat een album zeg. Ik ben helemaal geen fan van Dark Side of the Moon (maar een gróót fan van pink Floyd) en kan met recht zeggen dat ik deze versie veel leuker, spannender en interessanter vind dan het origineel. Goed bezig Flaming Lips!