Cheap Trick - Budokan II (1993)

Pas toen ik laatst At Budokan eens van vinyl beluisterde, ontdekte ik dat alweer twintig jaar geleden de rest van dat concert verscheen als Budokan II. Die kwam ik online voor een prikkie op cd tegen en toch maar aangeschaft. De hoofdvraag hierbij: hoe goed waren ze eigenlijk?

Kort samengevat: eigenlijk was ik blij toen slotnummer Auf Wiedersehen aanbrak: ik hoorde te weinig sterke melodieën bij dit concert en die gruwelijk mooie hese rand in de stem van Robin Zander hoorde ik in deze livesetting niet. Vast veroorzaakt door de Japanse gilmeisjes, voor wie ik desondanks een groot respect heb gekregen. Dat ze dát volhielden...
Vooral leuk vind ik dat er wederom Britse glamrockinvloeden klinken (Elo Kiddies) en af en toe een vleugje blues. Toch had dit album waarschijnlijk als jonge tiener beter gesmaakt dan nu het geval is. Cheap Trick was een goed ingespeelde band die zonder opsmuk stevig speelde, ik vrees dat ik vier decennia verder te verwend ben voor deze hardrock.
Of is het meer dan hardrock? Toen eind jaren '80 het genre powerpop in punkverwante kringen postvatte, werden invloeden als de Britse Buzzcocks én deze Amerikaanse hardrockers van Cheap Trick genoemd. En dat klopt wel: Cheap Trick werkte weliswaar met een pittige geluidsmuur, maar denk die weg en je houdt popliedjes over. Dat was waarschijnlijk de reden voor al die gilmeisjes.

Maar ik ben geen Japanse zeventienjarige van het vrouwelijk geslacht in 1978 en dus komt het anders binnen. Desondanks een leuk hebbedingetje.