Dave Stewart and The Spiritual Cowboys - Dave Stewart and The Spiritual Cowboys (1990)

Eerste van twee mij bekende platen van de mannelijke helft van Eurythmics. Ook op deze plaat blijkt bij momenten wat een begenadigd songschrijver David is, al is de kwaliteit van het gebodene niet altijd even constant.

Ik heb Dave destijds live gezien in Nighttown. Tof concert was dat. Deze CD vervolgens als herinnering aangeschaft. Nooit spijt van gehad. Niet alle nummers zijn even sterk, maar het geheel is ruim voldoende. 3,5 sterren dus.

Inderdaad wel mooie cd... paar nummers nestelen zich behaaglijk ergens in je grijze massa om pas na enige tijd hun plek weer vrij te geven aan meer dagelijkse zaken...The devil's just been using you is m'n favoriet van dit plaatje...

Ik heb deze CD ooit eens gewonnen met een radio quiz.
Maar hij weas de postzegel nog niet waard, wat een beroerde CD.

voor mij steekt 'jack talking' op deze cd er bovenuit. Redelijke cd, leuk dat hij in mijn collectie zit, heeft ook wat nostalgie-waarde maar het is al een heel eind geleden dat ik nog eens geluisterd heb, en dat is gewoon omdat het nu ook niet zo'n fantastische muziek is.

toch nog altijd beter dan zijn tweede 'honest'.

ja, jack talking ( nicholson ) is de beste track , de rest is aardig , niks meer

Vind dit toch wel sterk. Dave stewart probeert zijn veelzijdigheid te tonen en dat lukt voor mij goed. Heaven and Earth, Love Shines en Spiritual Love zijn mijn favorieten.

Love Shines vind ik het beste nummer van dit album, beetje John Lennon achtige song. Totaal niet te vergelijken met zijn werk met Eurythmics.

Dit album is qua geluid wel wat gedateerd, maar de songs zijn merendeels (imo) heel behoorlijk.
Pikte dit album op in een tijd dat ik goed in mijn vel stak, wat kan verklaren dat het goed bij me aankwam. Het heeft natuurlijk niet al te veel om het lijf, maar ik mag het nog steeds graag horen, vooral in de afgelopen warme maanden mocht ik het graag horen. Het verscheen dit jaar op cd op het label Music On Cd, zodat ik geen last meer had van krassen en tikken.

Wordt steeds beter de keren dat ik hem weer gedraaid heb na heel lang geleden.
Zou dit geen pop willen noemen, maar echt wel rock en af en toe laat Dave de gitaar flink scheuren.
Gedateerd vind ik het trouwens ook niet klinken.
Gewoon goed geproduceerd en zonder die blikkerige beukdrums en glijerige toetsenpartijen.
Jack Talking was het bescheiden hitje van dit album, maar lang niet het beste nummer.
Voorlopig favoriet Soul Years, Hey Johnny, Love Shines en Diamond Avenue.
En nee, dit lijkt in niets op The Eurythmics.

Ik kan me hier goed in vinden, gedateerd is geen woord wat ik hierop zou plakken, verre van zelfs. Het kan je smaak niet zijn dat is wat anders.

Ik heb begin ' 90 die album presentatie meegemaakt in de Zoetermeerse Boerderij staat mij bij . Een podium volgestouwd met spirituele zooi, kaarsen in kandelaars, veel mist, slecht zicht. Een zanger A.Stewart met een zonnebril op in een duistere ambiance. Wat een zielige vertoning. Ben meen ik nog voor het slot huiswaarts gegaan. Bier smaakte op die avond ook niet. Snel vergeten maar! Was ook niet meer opzoek naar nieuw werk

Ok, dus het gaat niet om de muziek maar wat de presentatie en spirituele shit met jou heeft gedaan. Daar kunnen diegene wat mee die het album nog niet kennen .

En die 1,0 is gebaseerd op....?

Maar bedankt voor de reminder, want ik moet dit album nog steeds eens checken.

Bier smaakte niet...