Eddie Costa Quartet - Guys and Dolls Like Vibes (1958)

Altijd leuk als je de spits mag afbijten bij een album waar je erg verheugd bent het te zijn tegengekomen.

Eddie Costa hoorde ik zopas op Jazz Abstractions: als vibrafoonliefhebber was de interesse in deze nobele onbekende meteen gewekt natuurlijk. De andere 'unsung hero' van dienst is de bassist Wendell Marshall. De andere leden van dit kwartet, Bill Evans en Paul Motian, doen vanzelfsprekend wel meteen een belletje rinkelen. Hier brachten ze een paar nummers uit een musical van Frank Loesser die door beide heren (Evans en Costa) beurtelings werden gearrangeerd.

Mijn gok is dat Costa de energiekere, swingendere nummers voor zijn rekening nam en Evans de tragere ballads, al hebben beide heren de beide kneepjes van het jazzvak meer dan onder de knie. Zo nu en dan durven ze een bepaald nummer over een andere boeg te gooien wat het geheel alleen maar ten goede komt. Doordat de uitvoeringen ook nog eens wat langer duren kwam dat hun soleertalenten enkel maar ten goede, tel daarbij op dat de twee elkaar mateloos aanvulden waardoor je tijdens het luisteren enkel kan constateren dat deze unieke combinatie eigenlijk een schoot in de muzikale roos is. Met name hoe Evans met zijn fijngevoelige tikjes rond het spel van Costa dwarrelt aan het eind van 'Adelaide' is zo'n moment waar de volumeknop op maximum nog steeds niet voldoet.

Het is uiteindelijk bij een eenmalige ontmoeting gebleven, maar dan wel eentje om te koesteren. Een bijzonder sfeervol en elegant album, al helpt zo'n hoes daar ook wel bij natuurlijk