Transatlantic - SMPT:e (2000)

Een erg mooie cd, maar de nummers zijn toch wel een erg lange zit. Maar goed ze hebben het langste nummer op hun naam, wat ik in mijn collectie heb!

Muzikaal bezit dit een zekere elegantie (dat is dan ook wel het minste wat je mag verwachten als je vier van zulke topmusici bij elkaar zet), compositorisch is het vrij lomp. Het eerste nummer (waar Neal Morse grotendeels verantwoordelijk voor is) heeft een beetje dezelfde lafheid als het ook rond deze tijd verschenen V-album van Spock's beard. Eigenlijk is We all need some light het mooiste liedje wat erop staat, maar ja, die blijde boodschap... verder leuk maar zeker niet indrukwekkend wat mij betreft. 2½*

Ik ga maar eens een eerste stem uitbrengen op dit album... lekker album...

Hoogtepunt zit al wel in het tweede nummer, maar na de lange zit van track 1 heb je dat niet in de gaten...

Eerste stem

Er zijn je al een paar voor gegaan.

Superalbum van een supergroep. Opvolger 'Bridge across forever' net iets beter.

Jammer genoeg is de kans klein dat ze weer bij elkaar komen omdat Neil Morse zeer druk is met het verspreiden van God's woord .O-)

Ik bedoelde dat ik een eerste stem van mezelf voor dit album ging geven.... meestal pas ik mijn stem later nog wel eens aan... inmiddels ben ik een paar luisterbeurten verder en kan ik erg genieten van deze muziek!

Ik moet mijn mening toch iets in positieve richting herzien. Het zijn iets te veel uitgesponnen symfoclichés om echt een topper te worden, maar er zit op zich toch wel een hoop moois tussen. Dat geldt meteen al voor - het overigens ronduit provocerend lange - All of the above. Verder vind ik de Roine Stolt-compositie My new world het meest onderhoudend (wat best opvallend is, daar ik verder bepaald geen Flower kings-fan ben).

Waar eindigt originaliteit en waar begint een cliché. Als originaliteit een criterium is, voldoed zeker 70% van de symfo hier niet aan.
Nee origineel is het zeker niet, maar hier is zoveel professionaliteit bijeen, dat de klasse eraf druipt.

Helemaal waar.

Ik was overigens wat kort door de bocht. Probleem is niet zozeer dat ik op een zuiver technisch of compositorisch niveau sommige dingen wel eens eerder gehoord heb, probleem zit hem voor mij meer in het voor mijn gevoel wat wollige karakter van de composities: zodra in All of the above de reprise begint heb je toch nog zeven minuten te gaan, terwijl het ook al vier minuten duurde voor het eigenlijk begon. De Procol Harum cover is helemaal een jamfest.

Ik ga deze ook maar eens op mijn lijstje van aan te schaffen cd's zetten...

... ik begin spontaan met mijn handen heen en weer te zwaaien op het tweede nummer... hallelujah!!!

Dat tweede nummer is echt een soort anthem ja. Prachtig!

Dat nummer zou inderdaad zo op een album van Morse passen

Omdat ik nou niet verrukt ben van de Procol Harum cover 'In Held ('Twas) In I' (veel te lang) geef ik toch de voorkeur aan de opvolger 'Bridge across forever'.

Ook op dat album staat een typisch Morse nummer; het spitituele 'Bridge across forever' zou je zo op een uitvaart kunnen gebruiken.

Het openingsnummer hier is anders ook typisch Neal Morse (hoewel de andere bandleden veel hebben bijgedragen). Dat had dan weer perfect op een Spock's Beard-album gestaan.

Ik vind de tweede ook beter. Vooral omdat, ondanks dat ik van deze vier mannen Neal het meest kan waarderen, dat album meer aanvoelt als een samenwerking van alle vier en dit meer als een soloalbum van Neal.

Helemaal met je eens

Het beste nummer 'My new world' komt van de hand van Stolt, maar je kunt horen dat ook hier Morse een stevige vinger in de pap heeft. Alleen al de combinatie van de Beatlesque vokalen in combinatie met de prog begeleiding is typisch Morse.

Origineel is het idd niet, maar als muzikant en gewoon als je van prog houdt is dit gewoon wel erg goed, maar dat kan je ook wel verwachten van een groep met zulke muzikanten.

All of the Above is inderdaad erg lang. Als je er bewust voor gaat zitten is het niet zo erg - want veel coole stukjes - maar als ie tijdens het shufflen langs komt zap ik door.
Voor mij kreeg de muziek wel een leuke meerwaarde toen ik het concert in 013 had gezien, daardoor ga je soms anders tegen nummers aankijken. Desalniettemin niet meer dan een aardige voldoende.
Overigens vind ik de opvolger ook beter ja.

Bridge Across Forever is superieur aan deze plaat, maar ik vind hem toch net een 4 waard.
Eind van het jaar komt er nieuw Transatlantic album! Ik kijk er erg naar uit.

All of The Above is voor mij het enige goeie nummer dat hier op staat. Erg lang uitgesponnen nummer, en daarom ook niet geschikt voor in de gemiddelde rockplaylist. Maar, ik klik 'm toch regelmatig aan als ik zin heb in rock met een goede opbouw. Effe een half uurtje genieten.

Was een crewlid straal bezopen toen hij dit album goedkeurde?

In die tijd (begin 2004) bestond de site net en werden toevoegingen veel sneller goedgekeurd zodat de database snel gevuld werd. Zo is mij ter ore gekomen.

Ik zal het even corrigeren.

De progrock clichés vliegen je hier om de oren, maar oh, oh wat is dit goed uitgevoerd. Het begint al met een kolossaal epos om je vingers bij at likken. Meer dan een half uur genieten.

We all need some light behoort tot het mooiste wat Neal Morse heeft geschreven en maakt een goede kans om op mijn begrafenis te mogen worden gedraaid.

Mystery train laat het album even inkakken. Minste nummer van de plaat, maar hierna stijgt niveau weer enorm.

Het schitterende My New World is Stolts belangrijkste bijdrage aan het album en m.i. het beste nummer van de plaat.

In Held (twas) in I vind ik persoonlijk één van de beste covers ooit (uiteraard mag het origineel van Procol Harum er ook zijn). Werkelijk schitterend hoe het slotgedeelte met het koor van het origineel hier door de gitaar van Stolt wordt gedaan. Die solo op het eind is echt hemels

Natuurlijk is deze plaat verre van origineel, maar desondanks behoort hij tot mijn all time favourites en zet ik hem nog regelmatig op. Derhalve een dik verdiende 5*

Wat een briljant stukje muziek is dat All Of The Above toch....
Kippenvel op We all need some light.....

Dit was onlangs mijn introductie tot deze band en van het solowerk van Neal Morse. Toepasselijk aangezien het ook de 1e CD is. Wat een begin van een ontdekkingsreis.

Op eerste gehoor hoor je hoe briljant het is, maar is het zo veel muziek dat het moeilijk te bevatten is. Maar nu, een paar maanden later, klinken de nummers al bijna als oude bekenden. De secties van All Of The Above weven zich prachtig voort en ik ken het nummer nu goed genoeg om het te bevatten, maar hoor ook nog steeds nieuwe dingen. Heerlijk als een muziekstuk in je beleving zo kan ontwikkelen en je blijven verrassen.

We All Need Some Light is de ideale meezinger. Eerst vond ik het wat soft, maar daar ben ik wel van teruggekomen. Heerlijke melodie, goed sentiment en redelijk eenvoudig voor Transatlantic, maar juist ook krachtig daardoor.

Mystery Train is een prima midden-track. ER gebeurt genoeg om het interessant te houden, maar is niet mijn favoriet.

My New World, epic 2, is bijna net zo goed als All Of The Above. Half zo lang, misschien daardoor wat compacter. Het spel en de solo's zijn van het allerhoogste niveau.

In Held ('Twas) in I doet mij eignelijk bijzonder weinig. Het is een cover van een jaren 60 nummer. Het blijft dicht bij het origineel. Bonusdisc materiaal..

Oh en over die bonusdisc, die is zeker de moeite waard met alternatieve versies en twee hilarische, maar bijzonder rommelige covers.

De versie van onze vrinden van Transatlantic is zeker niet verkeerd maar ik verkies toch het origineel. Die is wat rauwer en daardoor spannender. Of deze is wat gladder geproduceerd, net hoe je het bekijkt

Alleen al All of the above! Geweldig!!