Bill Evans - The Solo Sessions, Volume 2 (1963)

Eerst en vooral moet ik blabla erg bedanken voor dit album, erg bedankt. 'The Solo Sessions, Volume 1' blijft een van de beste albums die voorbij kwam in de 'Jazzalbum van de Week topic', ik weet nog hoe die weken geleden elke dag maar bleef luisteren, zo verslavend goed was die Cd, deze 'Volume 2' moet weliswaar niet onder doen voor Deel 1 maar is toch een klein beetje minder goed. Ook deze plaat heb ik echt meerdere keren per dag geluisted, een soort déjà vu zeg maar.

All the Things You Are is hier veruit het beste nummer naar mijn mening, een soort verliefde Bill Evans achter die piano, dat nummer klinkt zó schitterend dat het samen met mijn favoriet van Solo Sessions 1 maar dagen in repeat op de playlist blijft. Santa Claus Is Coming To Town is een leuk tussendoortje, vooral leuk om eens aan kleinere kinderen te laten horen lijkt me, een erg toehankelijk pianostuk. 'I Loves You, Porgy' is hier mijn 3de favoriet, zo goed klinkt dat nummer zelfs niet op Waltz for Debby, de 2de Take van What Kind of Fool Am I? is een beetje minder dan het origineel, het ademt ook een andere sfeer uit vind ik, de eerste versie klinkt een stuk lichter, de 2de is al wat "downer" (vind ik). Love Is Here to Stay is dan weer zo'n leuke liefdestrack, beetje zoals When I Fall In Love op Deel 1, alleen is die wel wat beter. Ornithology is een gewoon stuk, eigenlijk voel ik me redelijk neutraal bij dat nummer, niks negatiefs aan, niks echt positief. Die Medleysluit dit album perfect af, mijn 2de favoriet hierop, na April In Paris krijgen we Autumn in New York Die Bill Evans neemt je per album naar een ander seizoen in een andere prachtstad lijkt me, schitterend nummer.

Wat me vooral meer opvalt bij dit album t.o.v. het eerste is dat hier echt zoveel noten in zitten, of veel getik zeg maar, je zou haast denken dat dit Piano Voor Beginners is, op Solo Sessions 1 was dit nog ergens redelijk beperkt en kwam alles zo perfect over. Hier lijkt het meer alsof Bill Evans maar blijft zoeken tussen de klanken en noten tot hij wat tegen komt, als hij dan dat ene stuk tegen komt valt alles mooi tezamen als een puzzel (zo ervaar ik dit album toch). Maar toch voegen die extra noten wat toe aan dit album en klinken ze niet overbodig, het is wat vreemds maar elke keer ontdek ik toch wat meer in zijn spel en elke keer wordt het er beter op.

Vooral een aanrader deze 2 Solo Sessions voor wie Bill Evans wil leren kennen, muziek van de hoogste klasse door een van de beste Artiesten (naar mijn mening).

4*,

het is wat minder dan Deel 1, maar toch zeker en vast goed genoeg voor een gelijke score.

Alweer een erg moeilijke plaat om te beoordelen: Evans zoekt zijn piano (opnieuw) af naar motieven en emoties die verscholen liggen onder de toetsen, maar zoals eazyfan ook aangeeft is 'The Solo Sessions, Volume 2' misschien iets uitbundiger dan zijn voorganger. 'I Loves You, Porgy' is intiem (zonder meer?), 'What Kind of Fool Am I?' vind ik wel ge(s)laagd, en de medley 'Autumn in New York / How About You?' is een toegankelijk, meespelend pianostuk - met zelfs een "keelklank" van Evans zelf, om maar aan te tonen dat hij het zelf ook allemaal erg goed vond zitten.
Het eerste deel van het album is moeilijker (ligt meer in de lijn van 'Volume 1'), maar ik ben er van overtuigd dat in de hele plaat nog meer verscholen ligt dan er zo maar uit te halen valt. Dit zal, na verloop van tijd, ongetwijfeld nog wel groeien.

Ook mijn dank gaat uiteraard uit naar blabla (en eazyfan).

Hier gaat er toch een halfje van af, na nog een grondige luisterbeurt besef ik dat dit toch wat onder doet t.o.v. Volume 1, die is bij vlaggen beter. Hier vind ik 3 nummers echt schitterend, (waarvan 2 briljant), maar de andere 4 staan daar weinig te doen. Die vullen het album maar wat, ik blijf wel verblufd door de man's pianotalent e.d. alleen openbaart dat talent zich minder sterk op dit album vind ik. All The Things You Are en de Medley blijven schitterend! I Loves You, Porgy is ook erg sterk uitgevoerd, de andere tracks kennen elk mooie momenten maar toch blijft naar mijn mening het niveau hier hangen rond 3,5* i.p.v. 4*, desondanks een mooi cijfer niet? En nogmaals erg bedankt blabla

'All The Things You Are' - zó goed klinkt zelfs de Art Tatum-versie niet , na 'The Solo Sessions Vol.1' nog wat opnieuw geluisterd te hebben was het nog eens tijd voor de opvolger. Vol.1 blijft een stukje beter maar eigenlijk allebei albums die je moet geluisterd hebben, pianojazz van de allerbovenste klasse, niet overdreven snel gespeeld en dat is juist de sterkte van dit album, je verbaast je eerder over de subtiele schoonheid die in de precisie en rust zit van de nummers. Voor de liefhebbers onder ons heb ik een link van zo'n prachtig Zachary-bericht: Aub. . Vreemd dat Zachary zelf nog niks gepost heeft bij dit album, waar wacht je op?

Alweer stuk per stuk prachtige nummers, wat ook vooral erg leuk aan dit album is zijn de Bebopstandards van Parker/Gillespie die mooi aan bod komen, hier heb ik het dan bv. over Ornithology; een nummer dat me vreemd genoeg eerst vrij lauw liet, nu allesinds niet meer. Het wordt nog eens tijd om het cijfer voor dit album de hoogte in te laten schieten en niet meer te laten zakken; je kan de ene 'Village Vanguard-plaat' van deze man's trio prefereren boven de andere omdat het ook allebei écht verschillende albums zijn qua speelstijl. Maar bij deze 'Solo Sessions' is dat toch een stuk moeilijker om te doen, op Deel 1 vind je gewoon 'de betere standards', de interessantere nummers, hier komen ook mooie nummers aan bod, maar ook stukken die op het eerste zicht weinig waard lijken (Santa Claus Is Coming To Town), maar met de tijd leer je toch beide albums even hard appreciëren. I Loves You, Porgy - Nog nooit gingen ruim 6min. zó aan me voorbij Ik moet hier toch Bill Evans eens bedanken dat hij dit ooit gemaakt heeft. Bedankt bij deze beste man -

Samen met Deel 1 zowat het mooiste wat ik in mijn leven gehoord heb, "waarom geef je dan geen 5*?" Misschien voor later Als het geheel 1 album zou geweest zijn van zo'n 6 á 7 nummers dan wist ik het wel. Er zijn gewoon betere albums gemaakt, maar geen mooiere/fijnere muziek...