Electric President - The Violent Blue (2010)

Door mijn liefde voor Radical Face (waar Ben Cooper zonder Alex Kane te werk gaat) ontdekte ik ook Electric President die twee alleraardigste cd's wist af te leveren maar die net dat betoverende miste dat Radical Face wel had voor mij.
Nu is er een derde album van dit duo die eigenlijk ontstaan is uit de resten van voorganger Sleep Well en al bij opener The Ocean Floor bekruipt me het gevoel dat dit net zo goed de nieuwe Radical Face had kunnen zijn: zo rustig, zo kalm.
En dit blijft op veel tracks ook van toepassing maar wat me vooral opvalt is dat we de toevoeging 'electronic' eigenlijk al bijna weg kunnen laten (ik vond het ook niet nodig dat etiketje er nog bij te plakken bij het toevoegen). Het is veel rock-georiënteerder, wat vaak terugkeert in het gebruik van de gitaren waarmee ze heel soms een Coldplay-achtige sound krijgen. Misschien niet slim om die naam erbij te halen want het zal ongetwijfeld veel mensen met een boog om dit album heen doen lopen. Let op: het is geen Coldplay want daarvoor hebben de heren nog genoeg eigenzinnigs in huis en ervaar ik dat slechts sporadisch en misschien is het leuk te weten dat er in het nummer Circles soms shoegaze-achtige dingen vallen te bespeuren.
Ik vind het in elk geval weer een stap voorwaarts t.o.v. het vorige album. Het is niet zo sterk als het debuut van Radical Face en als ik het naast het Electric President-debuut S/T leg is het lastig vergelijken omdat dit veel organischer klinkt, maar daardoor ook wel meer rock (en voor sommigen minder boeiend misschien).
Ik denk wel dat het Cooper is die voor het bekende mysterieuze sfeertje hier en daar zorgt want daar is zijn zang verantwoordelijk voor.
En dat is dit nieuwe album toch wel weer: lekkere sfeer, tikje mysterie en vooral behaaglijk warm.

Jippie een nieuwe!
Eind 2008 heb ik een periode gehad waarin ik de eerste 2 albums plus het hierboven al genoemde 'Ghost' van Radical Face helemaal grijs draaide, deze ontdekking brengt dan ook nogal wat kinderlijk enthousiasme teweeg.
Snel binnenhalen maar , met een nummer getiteld 'Eat Shit and Die' kan het niet anders dan de moeite waard zijn.

Yes! Yes! Yes! Dit is Ben Cooper op zijn best, het is inderdaad niet zo goed als Ghost maar het benaderd het wel en dat zeg ik al na twee luisterbeurten. Dit album, dat nota bene begon als een verzameling B-kantjes, boeit over de volledige lengte. Ik krijg er een warm gevoel van. 4,5*

Wellicht verklaart dit mijn voorlopige problemen met dit album, na twee luisterbeurten vind ik niet dat 'The Violent Blue' kan tippen aan Coopers eerdere werk.
In dat opzicht doet het me denken aan de moeite die ik ook heb met de nieuwe van Eels, het klinkt een beetje als een verzameling zwakkere uitvoeringen van de goede nummers op voorgaande albums.
Ook hier geldt weer dat vaker luisteren wellicht verlichting brengt.

Safe and Sound! wat een nummer zeg...

Na enkele luisterbeurten blijkt dit toch een meer dan behoorlijke plaat te zijn. Het sprak me toch wel aan, en inderdaad, 'Safe And Sound' is wel een erg mooi nummer. Toch nog enkele keren opleggen, vooraleer ik hier echt over kan beslissen..

Dit lijkt me een mooi plaatje te zijn, vooral 'The Ocean Floor'; 'Safe And Sound' en afsluiter 'All The Distant Ships' bevallen me erg goed.

Ik leerde Ben Cooper kennen met zijn solo project Radical Face en het prachtalbum Ghost. Zijn samenwerking met Alex Kane gaat onder de noemer Electric President. Ik begreep dat dit album The Violent Blue het dichst bij Radical Face lag. Je hoort inderdaad minder nadruk op de electronica en meer op de popmuziek. En oh, wat is ook dit mooie muziek zeg!

Alleen al het begin van het album, de openingsminuut van The Ocean Floor is zo mooi. Ook de rest van dat nummer en Mr. Gone klinken erg prettig. Safe and Sound is een uitermate fijn popliedje met leuke wendingen en een fraai refreintje.
De beats op Feathers zijn erg lekker, net als het bijbehorende gitaartje. Wat een goed nummer! Het wordt gevolgd door nog een hoogtepunt: Nightmare no. 5 or 6.: wat een rauwe gitaar op het eind! Side A van dit album is dan ook echt heel goed. Side B haalt dat songniveau niet altijd, maar ook dat blijft zeker de moeite waard. Titelsong The Violent Blue is bijvoorbeeld een synthesizer driven dijk van een song. Geweldige beats vinden we weer op Circles.

De prachtsfeer, de vele mooie nummers, al die leuke accenten en wendingen maken The Violent Blue tot een topalbum: zeer aan te bevelen!

Ik kwam er via deze site achter dat dit album aansloot bij de fantastische albums Ghost en The Family Tree: The Roots van Radical Face. Een zeer waardevolle aanvulling met nog meer prachtige sfeervolle nummers met Ben Cooper.