Achterop het album (dat ik bezit op cd) staat een gladde, wervende tekst. Het album was dus, zo is mijn vermoeden, gericht op het grote publiek. Eddie Harris was een tenorsaxofonist die bekend werd door allerlei electronische effecten, die mij nooit zo konden bekoren. Wat je hier hoort is echter een tamelijk middle-of-the-road album, niet heel slecht, maar het klinkt in mijn oren wel een beetje saai, routineus en anoniem. Zo anoniem zelfs, dat de meespelende musici niet bij naam worden vermeld. Ook jazzmusicarchives.com gaf geen uitsluitsel. Maar misschien ligt het wel aan mij, en luister ik té kritisch.
heartofsoul schreef: Wat je hier hoort is echter een tamelijk middle-of-the-road album, niet heel slecht, maar het klinkt in mijn oren wel een beetje saai, routineus en anoniem