The Engines - The Engines (2007)

Heerlijke plaat, enkele maanden geleden live gezien bij eht jazzpodium in Enschede.. Er zit een heerlijke swing in al die nummers.. Af en toe schakelt de bassist over op basgitaar, wat nogal eens de nodige herrie oplevert... Verder is het een best aanstekelijk plaatje, waarin af en toe er goed hard op los geblazen wordt.. maar ook zeker de ruimte is voor rustigere (solo) stukken..

Vooral de trombonist heeft een heerlijk geluid in zijn trombone zitten, van de rustigere stukken tot de hardere..

Ik luister het altijd als geheel, waarbij specifieke details op specifieke momenten met niet zo opvallen, dus details over losse nummers kan ik niet echt geven.. Het greep me als geheel gewoon meteen aan, en ik vind het nog steeds geweldig..

De muzikanten komen allemaal uit de chicago-scene... en zijn ook vaak te vinden in samenwerking met Vandermark, maar die doet zelf niet mee op dit album..

Fijn groepje uit de florerende Chicago jazz scene. Zoals hierboven al aangehaald zijn de artiesten vaak terug te vinden in Vandermark-middens. Je merkt ook dat de compositie van de nummers wat in dezelfde lijn ligt als die van The Vandermark 5. De grens tussen vrij en gecoördineerd valt duidelijk op in ‘Jet Lag’, een aanstekelijk stukje met een goede drive erin.

‘Mish Mumkin’ is een zalig nummer waar ik een (Atomic) ‘Boom Boom’ gevoel ervaar. Nate Mcbride die ook (net als Haker-Flaten) heerlijk de toonladders doorkruist met zijn bas. Volgens mij is het een soort oerinstinct; dat een mens aangetrokken wordt door dit soort riffjes. Zo’n scenario gecombineerd met de juiste tikken of speelse roffeltjes van de drum en de occasionele saxofoon of trombone expressie geeft mij genoeg voedsel om de dag door te komen.

Rempis heeft een niet hoogst uniek maar wel fascinerende ‘rauwe’ stem die nogal opvliegend is en dus gemakkelijk rood kleurt. Af en toe mag hij eens hevig tekeer gaan en komt er extra dynamiek in de nummers. Soms is het kwartet te horen in post-bop stijl zoals in ‘Backend Cover’. Toch blijven ook in die stukken de herkenbare melodietjes zitten die de nummers een eigen identiteit meegeven. Om die reden is deze jazz ook best toegankelijk voor beginners (dit is niet pretentieus bedoeld) zonder dat de muziek haar scherp kantje verliest.

Bij een eerste luisterbeurt twijfelde ik of dit album het aanschaffen waard was. Maar na herhaaldelijk (en aandachtiger) te horen begin ik er steeds meer van overtuigd te geraken dat dat wel het geval is. De plaat schittert echter niet over de hele lijn (zoals ‘Four Broken Plates’) maar die momenten zijn snel vergeten met een jazzrock nummer als ‘Mash Tun’.

Liefhebbers van deze muziek zouden ook Vandermark’s Frame Quartet eens kunnen proberen met Nate Mcbride, Fred Lonberg-Holm, Tim Daisy en uiteraard de saxofonist zelf.