Northern Portrait - Criminal Art Lovers (2010)

Eén naam en dan ben ik al weer klaar: The Smiths!

Die gitaren, die zang: ze doen er weinig aan om het te maskeren. Je zou haast zeggen dat het een schaamteloze kopie is. Zelfs het artwork van de EP's is uiterst herkenbaar.
Maar dan komt de vraag 'is het ondanks dat wel te pruimen?'.
En laat ik het eerlijk zeggen: het is fijn om eens een bandje te horen die niet Joy Division als invloed heeft. Het mag dan wel heel erg als The Smiths klinken (let ook op de smekende zang van Stefan Larsen die niet veel afwijkt van de aanpak van Morrissey): liever goed gedaan zoals hier dan er niet op willen lijken en het toch stiekem doen op een slechte manier.
Wat een fijne, sprankelende gitaarliedjes zijn dit toch zeg. Het mag dan het cynisme missen in de teksten waar The Smiths zo bekend mee zijn geworden (althans: ze halen het er niet bij); de sfeer liegt er niet om.
Jammer dat het album zo kort duurt want dat is eigenlijk mijn enige punt van kritiek. Aan de andere kant heb ik liever van dit soort korte, puntige albums dan een langer durend album dat de aandacht niet weet vast te houden. Gelukkig zijn er ook nog 2 EP's.
The Queen is Dead? De Criminal Art Lovers leven!
The Smiths bestaan niet meer? Jammer, maar Northern Portrait duikt terug in de tijd!
The World Won't Listen? Ik wel!

Dit album zal begin januari 2010 worden gereleased, maar eind 2009 was het al verkrijgbaar via Matinée.
Dat wil zeggen: vanaf 14 december hebben ze de pre-orders verstuurd naar de bestellers met de opmerking dat het album officieel pas in januari uitkomt en just because we like you so much.

Het beste Smiths album sinds The Queen Is Dead!

Ja, het is echt 'that good' !
Hearing is believing!

Dat vind ik wat overdreven maar het is wel zo dat ik hier enorm aan verslaafd aan het raken ben

Eén woord en dan ben ik eigenlijk weer klaar: degelijk.

Criminal Art Lovers is een zeer standaard cd in mijn oren: normale zang, normale instrumentaties en een normale sfeer straalt het uit. Nergens gaat de cd de fout in - het word nergens onvoldoende - maar nergens weet het wat extra's te bieden of wordt het echt leuk. Ik kan er prima naar luisteren, vermaak me in de tussentijd niet echt, en weet na het album niet eens precies meer wat ik gehoord heb.

Ja degelijke muziek, dat wel.

Dit is veel meer pop dan The Smiths. Weinig scherpe randjes of verrassingen. Muziek die je plezierig op de achtergrond kan draaien zonder dat iemand er over begint. Ik ben nog niet overtuigd na 2 draaibeurten.

De originaliteitsprijs zal Northern Portrait vast nooit winnen. Sterker nog: de copycataward van 2010 mag nu al naar deze Deense band. Het is inderdaad net alsof je naar The Smiths luistert, zelfs de snik van Morrissey zit erin. Het is hooguit allemaal iets poppier.

Nu is er op zich niets mis met een kloon van The Smiths. In de jaren '90 deed de band Gene The Smiths al eens heel verdienstelijk na. Die band stopte echter ook nog wat van zichzelf in de muziek en dat kan je van Northern Portrait nauwelijks zeggen. Dit is degeljk kopieerwerk, niet meer en niet minder.

Ik vind het ook geen plaat van constant niveau. De eerste twee nummers zijn erg leuk, maar daarna is het erg wisselvallig. Leuke stukjes worden afgewisseld door saaie poppy smithsnadoenerij. Toch wel een heel grappige plaat, omdat ik nog nooit iemand The Smiths zo goed heb horen nadoen en dan blijken ze ook nog eens uit Denemarken te komen.

en toch vind ik 'm stiekem leuk en wil ik m op blijven zetten

Ach, veel plezier met je originaliteitsprijs. Onder het motto more of the same is good kan ik dit zeer goed waarderen. Als een vijfde plaat van the Smiths zo had geklonken had ik 't een mooie plaat gevonden.

De enige kanttekening die ik bij dit album kan plaatsen is dat het goed is dat het album niet veel langer dan een halfuur duurt. Daarna is de koek namelijk ook wel op. De band is duidelijk nog op zoek naar een eigen smoel en ik gun het ze van harte die te vinden. Dan kunnen we misschien nog mooie muziek van deze band verwachten.

Niet dat het aan variatie ontbreekt, maar een echte smaakmaker zoals Bigmouth Strikes Again of Heaven Knows I'm Miserable Now staat er namelijk niet op.

Criminal Art Lovers heeft namelijk niet de spitsvondige nummertjes waar the Smiths zo groot mee zijn geworden. Veel scherper dan teksten als''The operation worked but the patient died'' (heerlijk om mee te neuriën trouwens) of ''I'm gay in the old-fashioned sense of the word'' wordt het niet. (Hoewel ik me nu wel het sterke vermoeden krijg dat die laatste een verwijzende pun naar het persoon Morissey is. )

Northern Portrait klinkt een heel stuk stuk liever. Alsof de zanger in zijn lelijke moderne huisje op de hoes met de harige huiskater op schoot eenzaam dromerige liedjes zit te bedenken voor op de gitaar.

Dat de band niet helemaal origineel is moet ik maar voor lief nemen. Bij deze wil ik ook even tegen de bandleden van A Place to Bury Strangers zeggen dat ze zich niet hoeven te schamen dat ze het shoegazen niet hebben uitgevonden. Jongens, het geeft niet!

Ik luister met veel plezier naar deze plaat; ze vult me met warme gevoelens en doet me denken aan jaren die ik nooit heb meegemaakt.

4*

Quasi The Smiths 2.0: de riffjes, de album- en songtitels, zelfs de tijdsduren, de kreunerige zang (of is het zangerig gekreun?). Haast - excusez le mot - crimineel hetzelfde. Je kunt ze ervan betichten, maar moet dat wel als je te maken hebt met catchy nummers en een deftige sfeerschepping? Kort gezegd is de eerste helft van de plaat de beste. In de tweede helft verzandt de band in te veel van hetzelfde, en dan is het goed dat er na 36 minuten afgerond wordt. De eerste helft draai ik dus met plezier opnieuw, "The Münchhausen in Me", "When Goodness Falls" en "Criminal Art Lovers" op kop. Northern Portrait is op de radio een verademing tussen de vele platte popnummers.

Vandaag weer eens beluisterd: is nog steeds heel leuk om naar te luisteren!