John Miles Band - Transition (1985)

Powerpop plaat, met weinig tot geen symfo-invloeden.

John Miles maakt hier gewoon een degelijke middle-of-the-road plaat, met lekkere song, lekker gespeeld, en met zo'n typisch jaren 80 sausje erover heen. Veel synths, harde snaredrum en veel meezingrefreintjes.

En hij had een föhn gekocht.

Als jij stemmen nou eens wat serieuzer zou gaan nemen, ipv onzinberichten plaatsen.

.....komt ie:
John Miles is een voorbeeld van een artiest die met een enorme hit doorbrak maar vervolgens niet in staat was om met een opvolger te konen die eenzelfde impact had. Deze doorbraak single was natuurlijk het uit 1975 stammende 'Music' dat in Nederland een fiks aantal weken op 1 bivakkeerde. Het album waar de single van afkomstig was werd in het kielzog van de single ook een behoorlijke hit.
Alles wat daarna door de beste man werd uitgebracht werd echter naast de meetlat van het monumentale 'Music' gehouden. Voordat het 1976 werd was Miles al een 'One Hit Wonder', ondanks een aantal zeer verdienstelijke albums.
Op basis van de naam John Miles was er altijd wel een platenmaatschappij geïnteresseerd om minstens een album van de man uit te brengen, waarschijnlijk hopend dat er nog eens een hit van het kaliber 'Music' uit de hoge hoed werd getoverd.
Dit album is zoals Ozric Spacefolk al min of meer aangaf een produkt van de tachtiger jaren. Inderdaad een snare zo hard dat het lijkt of er iemand op Oma's koektrommel staat te rammen en waar Miles gewend was strijkers in te huren wordt er een regiment synthesizers ingezet.
Als je muzikaal gezien in de tachtiger jaren bent opgegroeid is daar niks mis mee maar mijn voorkeur bij John Miles gaat toch uit naar zijn albums uit de zeventiger jaren. Maar goed, ik ben niet voor niks van 1964......
Ik waardeer het album op 3,5 sterren, want Miles is muzikant genoeg om het interessant te houden, ondanks het wat gedateerde geluid.

vreselijk slecht geluid op deze cd, jammer