Popa Chubby - The Fight Is On (2010)

De 49-jarige Popa Chubby is opgegroeid en gehard in de Bronx en inmiddels zowel letterlijk als figuurlijk een boegbeeld van de bluesrockscene in The Big Apple (New York). Zijn carrière nam een vaart na de bescheiden zomerhit “Sweet Goddess of Love and beer”, begin jaren negentig. Sindsdien heeft de imposante gitarist een even indrukwekkend aantal albums uitgebracht, met gitaarwerk dat sterk is beïnvloed door Jimi Hendrix. Popa Chubby heeft in mijn beleving de mooiste versie op plaat gezet van Hendrix’ Little Wing (Electric Chubbyland - 2006).
Op dit album “The fight goes on”, waart opnieuw de geest van de jaren zeventig. Nummers als Ace of Spades (Motörhead) en “NYC 1977 Til…” staan hiervoor model. Bij laatstgenoemde track wordt heel subtiel het dameskoortje van Lou Reeds “Walk on the wild side” geparafraseerd.
In totaal staan er twaalf bluesrocksongs op het album (met de nadruk op rock), zonder uitzondering voorzien van een aanstekelijke gitaarrif. De thema’s werden trouwens eerst op het publiek getest, voordat de gitarist ze goed genoeg vond voor het album. Hij is dan ook erg kritisch naar zijn eigen solo’s. Het resultaat is er echter naar: virtuoos, met de juiste noten op de juiste plaats en op het juiste moment gespeeld. Luister maar eens naar het instrumentale “Sleephorse Serenace”, “It’s over” en vooral “Locked in a memory”, een prijsnummer. Niet alleen wat betreft vorm, maar vooral door inhoud. Voor de verandering bespeelt hij hier een Les Paul in plaats van zijn gehavende Fender Stratocaster uit 1966.
Op het album bevindt zich ook zijn lijflied “Rock & roll is my religion”. Regelmatig komt hij naar Nederland om zijn evangelie te bezingen. “The fight goes on”. Een uitstekend album.