Donnie Fritts - Prone to Lean (1974)

Donnie Fritts ben ik op het spoor gekomen dankzij Candi Staton. Vorig jaar bracht Kent een dubbel-cd uit met daarop al haar opnames die ze maakte bij Fame Studios (Evidence heet de verzamelaar), en één van de onuitgebrachte nummers betrof een prachtige ballad getiteld We Had It All; ja, dezelfde We Had It All die op Fritts’ debuut staat (Fritts is ook de oorspronkelijke uitvoerende artiest; hij schreef het liedje zelf). Enfin, het geluid van Prone to Lean is onmiskenbaar: dit ís de fantastische Muscle Shoals sound met blazers en al! Een fijne mix van country en soul. Hoewel Fritts op gebied van zang niet echt imponeert, zijn sommige nummers veel te goed om te negeren. Mooier dan We Had It All, een deep southern soul ballad over een verbroken relatie, wordt het niet meer, maar er staat nog genoeg op dat het album met gemak overeind weet te houden. Zo zijn het verhaal vertellende bluesy Rainbow Road - die ik overigens al kende in de coverversie van Bill Brandon - en de gospelachtige ballad Winner Take All doorgrond met de warmte uit het diepe zuiden, terwijl het ritme en de dynamiek van 300 Pounds of Hongry en Sumpin Funky Goin’ On je voeten automatisch laten bewegen. Ook bijzonder is het piano-georiënteerde You're Gonna Love Yourself dat gaat over een vrouw die in de wereld van de prostitutie is beland. O, en bekijk zeker 'ns even de imposante lijst aan muzikanten die op dit album meewerkten: Billy Swann, Dan Penn, Eddie Hinton, Jerry Wexler, Kris Kristofferson, Rita Coolidge, Spooner Oldham en Tony Joe White! Iets in mij zegt dat deze singer en songwriter heel veel meer aandacht verdient; z'n teksten zijn echt prachtig en doen denken aan het werk van Kristofferson, alleen zit hier meer soul in.

Geen woord aan toe te voegen. Een ijzersterk album uit het zuiden op de scheidslijn van country, soul en funk (w.m.b. geen folk zoals hier wel vermeld wordt).

Een zwakke stem en soms wat matige nummers maken dit niet meer dan een aardige countryplaat.