Clare and the Reasons - Arrow (2009)

Het tweede album van de band van Clare en Olivier Manchon staat vol met aardige popdeuntjes. Zonder al te grote uitschieters (behalve misschien het fijne Ooh you hurt me so) luistert het album prettig weg. Leuke uitvoering ook van Genesis-hit That's all.

Ja, ik ben natuurlijk nog steeds een beetje verliefd op haar, na dat concert samen met Van Dyke Parks, dus je zult dit met een korreltje zout moeten lezen, maar deze liedjes zijn zo licht en zuiver, dat ze gemakkelijk als deuntjes gekwalificeerd kunnen worden. Doorluisteren leert ons echter dat hier een stel zeer puike muzikanten bezig zijn louter en alleen met de intentie om de stem van Clare Muldaur een web van gouden arrangementen te spinnen. En die stem is op zijn best in zoete zuchtmeisjesachtige nummers. Daar focust ze op want daarin blijkt haar uitzonderlijkheid. Loepzuiver, die stem en weldadig als een warm bad van vloeibare honing. De arrangementen zijn even bijzonder als die van Brian Wilson in zijn SMiLE tijd. Daarom toerde ze natuurlijk met Van Dyke !

Omdat het al twee dagen regent en Clare mij daar doorheen sleept, ,voorwaar geen niet geringe prestatie, verhoog ik haar muziek tot de maximaal toegestane 5 sterren en zet haar helemaal bovenaan in mijn rotatielijst !

Heb ik dat getyped? Even niet opletten en je staat eeuwig voor paal. Ik pleit hier voor een jaarlijkse Correctiedag: de dag waarop je al je onbedoelde blunders mag verbeteren.

Clare en haar Reasons voerden hun muziek live net zo goed uit als op de plaat, multitalenten dus en Clare speelt zelf prachtig gitaar terwijl ze zingt. Een verrassende cover op dat concert was Lindsey DePaul's 'Sugar Me'.