Sole and the Skyrider Band - Plastique (2009)

Ik heb het wel eens over de 'balans' in nummers. Daarmee bedoel ik de verhouding tussen de verschillende geluiden waaruit een muziekstuk is opgebouwd. Hoe harmonieuzer die is, hoe beter de balans. Dit vind ik een ijzersterk album, maar de balans lijkt vaak zoek; de geluiden lijken niet bij elkaar te passen, het klinkt verward. Echt psychedelisch dus. Maar zoals het goede psychedelische muziek betaamt, in mijn ogen dan, is het geenszins willekeurige herrie. Stiekem, namelijk, zit er heel veel balans in. Balans, op een abstracter niveau dan we kennen van gangbaardere muziek. Het komt hier bijvoorbeeld vaak voor dat twee geluiden gecombineerd een harmonieus tegenwicht bieden voor een eerder aanwezig geluid(paar). Ik noem het 'metabalans'. Het getuigt van een fascinerend opportunisme: ''hé, wat zouden we hier nog bij kunnen doen?'' (Want het moet op dit album altijd tjokvol zitten, anders is het geen nummer.) *Iemand gooit er iets vervreemdends bij* -''Oké, vet geluid, maar nu klinkt het niet meer'', waarna ze er een neutraliserend, en vaak al even vervreemdend geluid bijgooien. Dit resulteert telkens weer in een brij van geluid die je van allerlei kanten kunt beluisteren, zonder dat het ooit niet klopt en zonder dat het ooit vanzelfsprekend gaat klinken. Alleen op 'Black' gaat het wat mij betreft wat te ver.

Het moge duidelijk zijn: dit is een experimenteel album. Niet verwonderlijk dus dat het allemaal zo opportunistisch klinkt. Dat dat, in samenwerking met de boeiende expressieve poëzie van Sole, uitmondt in een prachtresultaat, qua niveau vergelijkbaar met de voorganger, stemt mij zeer tevreden. Zelfs 'Battlefields', wat ik aanvankelijk nogal flauw vond, spreekt nu erg tot mijn verbeelding.

Als tweede genre zou als het aan mij ligt wel 'avant-garde' ingevuld mogen worden, trouwens. Zeker als je het eerste nummer, wat mij ook wat te ver gaat, omdat dat het enige nummer is waar de balans, mogelijk door een streven naar minimalisme, daadwerkelijk zoek is, beluistert is dat een te verdedigen classificatie. Ofschoon 'electronic' misschien nog wel een beter tweede genre is, luisterend naar de beats.

Toch zonde dat ik de opener en de afsluiter minder vind. 'Longshots' is voor mij trouwens het hoogtepunt, hoewel 'Bait' en 'Mr. Insurgent' (daarin zaaien ze verwarring met een durrty south-geluid) in de buurt komen. Al met al heb ik een gulle 4,5 over voor dit miraculeuze album. Het heeft mij toch echt talloze 'neeeee'-momenten geschonken.

Op aanraden van Sjaak ben ik dit nu aan het beluisteren. Ik ben nog bij het eerste nummer maar het rechtvaardigt al een reactie. Het is een andere wereld, komende van Bottle of Humans en Selling Live Water. Soles eigen stem ligt iets meer op de achtergrond en gaat vaker op in de instrumentale brij. Of het Selling Live Water ooit van de topplaats gaat stoten, weet ik niet. Maar geïntrigeerd ben ik wel.