Fyfe Dangerfield - Fly Yellow Moon (2010)

Het openingsnummer heeft veel weg van een nummer van The Stokes door de stemvervorming en instrumentgebruik. De rest van het album bevat redelijk brave uptempo pop. Niet bijzonder bijzonder, wel een album om nog wat vaker de kans te geven omdat het groeiplaatpotentie heeft. 3* om te beginnen.

Vandaag nog eens beluisterd en ik neig al richting de 4*
Moet nog even kijken of hij zo ver komt. voor alsnog op 3,5*

Eerste nummer is verassend leuk en fris. Zijn stem deed mij een héééél piepklein beetje denken aan Coner Oberst. Dat jankerige stijltje trek ik altijd wel

Ik heb de versie met bonus-cd net binnen dat zijn dus 20 tracks ipv 10. Meneer Dangerfield vond het zonde om die tien jarenlang op z'n laptop te laten verstoffen en hij is ook niet dol op geldklopperij met eindeloze reeksen cd-singles en unieke b-sides. Vandaar de luxe-versie: 2 cd's en het hoofdalbum ook nog 'ns op vinyl. Staat leuk in de kast

Ja, ik weet dat het heiligschennis is... Maar als je uit die 20 de beste 12 a 13 nrs pakt heb je een erg goed album. Doe je dat niet, dan zitten er wat minkukels bij.

Maakt de beoordeling wat lastig. De bonustracks zijn te goed om te negeren, althans (groten)deels. Maar ach, als je een zwak hebt voor Guillemots dan is dit al snel viersterren. En -gelukkig- beter dan Guillemots' teleurstellende laatste plaat 'Red'.

Vond het eerste nummer echt niets voorstellen, was dus ook bang dat de rest van het album al helemaal de moeite niet waard zou zijn - maar voor mij zijn het de nummers in het midden juist de hoogtepunten met Barricades en Firebird als uitschieters. Die juist niet-echt up-tempo-nummers waar de drums amper een rol spelen zijn nogal mooi! (:

Sterk Album, luister lekker weg

Hoogtepunt = Faster Than the Setting Sun

Altijd al gehoopt dat hij een solo cd zou uitbrengen, maar uiteindelijk niet helemaal blij met het resultaat. De nummers halen nooit het niveau van de allereerste Guillemots plaat. De rustigere nummers zijn prachtig en de catchy nummers als When You Walk in the Room en She Needs Me worden met de keer helaas vervelender om naar te luisteren.

In eerste instantie vond ik Fly Yellow Moon erg vlak. Een Guillemots plaat zonder chaos. Na een verschrikkelijk goed optreden van Fyfe op Haldern ben ik toch om!

Vandaag weer eens geluisterd. Ik ga naar 4* dankzij het geweldige Firebird.

Ben niet zo van de covers, maar dit is geen slechte:

YouTube - Fyfe Dangerfield 'She's Always A Woman' - live performance