The Hollies - In the Hollies Style (1964)

Hoewel dit album net als zijn voorganger wederom een aantal overbodige covers bevat is er toch aardig wat verbetering in gekomen. De zang is in orde en een track zoals 'What kind of boy' kan zich prima meten met latere hits zoals 'Bus stop' en 'Look through any window'.

Niet echt een geweldige opvolger van debuut-LP "Stay With The Hollies". Maar toch een aantal leuke nummers, zoals 'To You My Love'. Deze heb ik overigens een tijd geleden samen met "Stay With..." op 1 CD gekocht.

Ook hier laat ik toch m'n 3* maar staan. Deze vind ik al wel wat beter dan het debuut, maar er is nog te weinig sprake van een eigen geluid. Het klinkt erg beatlesque, en er staan nog te veel covers op (vijf). Vanaf het moment dat The Hollies echt zelf beginnen te schrijven wordt het beter.

Dit is al behoorlijk veel beter dan het debuut. 'To You My Love' en 'What Kind of Boy' zijn al behoorlijk goede nummers. Als ik naar 'To You My Love' luister vraag ik mij af of het geen beter idee zou geweest zijn om Graham Nash lead zanger te maken, zijn stem is namelijk veel mooier dan die van Allan Clarke vind ik. Toch kent het album nog te veel dieptepunten om van een degelijk album te spreken.

7/12 eigen nummers is voor die periode toch behoorlijk. De Beatles coverden ook de helft van hun nummers op 3 van hun eerste 4 albums en the Rolling Stones en The Animals hadden nog veel minder eigen nummers en daar zitten toch goede albums tussen.

Mee eens. Het is ook wel duidelijk geworden dat Graham Nash véél meer talent heeft dan de rest van de groep.

Misschien geen hoogtepunt in het genre nee. Het lijkt wel héél erg veel op The Beatles hier en daar. Toch vind ik sommige nummers nog best aardig klinken en luistert het plaatje gewoon gemakkelijk weg.
Hun debuut ken ik niet, dus ik heb geen vergelijk, maar bovenstaande berichten hebben me wel nieuwsgierig gemaakt naar later werk van The Hollies.

Dit was een duidelijke verbetering ten opzichte van het debuutalbum dat (neem ik aan) veel te snel werd opgenomen. Aan deze opvolger is zo te horen wat meer aandacht besteed. De vocalen komen veel beter uit de verf, al doet het hier en daar nog steeds een beetje pijn aan mijn oren. Wel is op sommige nummers de geluidsbalans nog steeds zoek. Het toegenomen zelfvertrouwen klinkt echter wel door, en dat is ook af te lezen aan een aantal redelijk tot goed geslaagde eigen liedjes. Vooral Time for Love is zeer de moeite waard. Dit album (dat ik onlangs pas voor het eerst hoorde), zal ik nog wel eens beluisteren - in tegenstelling tot het debuut. Beide albums verschenen in 2004 op een twofer in de goedkope reeks 60s 2 on 1.

Wat me steeds vaker opvalt is hoe goed de oorspronkelijke Engelse mono persingen van de Lp's uit deze periode zijn geproduceerd. Zo ook deze. Kristalhelder en open geluid, 'n genot om naar te luisteren. Ook al zijn de composities op dit album op zich niet meer dan aardig, met enkele positieve uitschieters.
Daar kan geen CD tegenop. Geremastered of niet.

captain scarlet,

Misschien is het forum overig>apparatuur>monomanie wel wat voor jou.

Overigens inderdaad een heel aardig album, maar net als veel andere groepen werd hun werk pas echt interessant rond 1966.
De versie met bonus tracks maakt dat je er zomaar een soort Hollies album bij krijgt.

[quote]nlkink schreef:
captain scarlet,

Misschien is het forum overig>apparatuur>monomanie wel wat voor jou.

nlkink, bedankt voor je tip !