Malory - Pearl Diver (2010)

Zou het ooit iets gaan worden tussen shoegaze en mij?
Ik weet het niet: de ene keer pakt het me en de andere keer laat het me volkomen koud. Slowdive? Engineers? Ride? Helemaal prima. My Bloody Valentine? Neuh, laat maar.
Maar ja, wat is shoegaze........... eigenlijk is dat een breed begrip en welke artiesten mag je er wel en welke niet onder scharen?
Post-rock: ook zo'n term. Ik heb er niet veel mee en toch zijn er genoeg bands die daar onder zouden vallen die ik goed vind.
Laten we het stickertje maar eens vergeten en ons concentreren op een band uit Dresden, Duitsland. genaamd Malory.
Dromerig hoesje, mmmm, dan zitten wel toch in de richting (o nee, geen stickertje plakken).
Openingsnummer Floating dan (oehhhh die titel). Ja hoor. Lekker dromerig, wijdse gitaren en af en toe wat zang die meer als instrument fungeert: damn wat een lekker nummer is dit.
The Signs is als een winterse dag waar de versgevallen sneeuw nog niet verpest met voetstappen en autosporen. Ongerept en puur ligt het er bij om vervolgens knisperend door jouw eigen voeten ontdaan te worden van z'n maagdelijkheid.
Het loopt naadloos over in Caché waar de zang naar achteren is gemixed en waar het sfeertje wat duisterder aan het worden is maar waar de zang er voor zorgt dat er nog genoeg licht over schijnt.
Water in My Hands heeft in de verte op sommige momenten wel iets weg van Massive Attack en dat is natuurlijk geen slecht vergelijk.
Titelsong Pearl Diver start wat akoestischer maar krijgt dan iets triphop-achtigs (wat het ook niet echt is). Het is een geslaagde mengelmoes van allerlei stijlen.
En dan moet Malory toch wel een klein beetje gaan oppassen want anders kan de verveling wel eens gaan toeslaan. Back to the Point (I've Started From) is wederom dromerig en klinkt heel mooi. Maar de man/vrouw samenzang gaat me hier soms een klein beetje tegenstaan. Echt pit heeft het niet. Hoort ook niet bij deze stijl, maar misschien toch wel een puntje van kritiek dat mij altijd wel wat weet te weerhouden van bijvoorbeeld de volle mep aan sterren.
Dragon in You gaat van start als sfeerschets om vervolgens wat 'ruiger' te worden door toedoen van de gitaren.
Gelukkig is Secret Love eigenlijk een lief, sprankelend gitaar pop-rock nummer. Je zou er haast vrolijk van gaan worden. In elk geval even een verfrissende vorm van afleiding.
Tornado is daarentegen wat voller en vetter van sound. Het heeft een wijdse sound wat zelfs dansbaar wordt tegen het einde.
Ajar Door (Live Version) is daarna een heerlijk rustpunt en zorgt voor een mooi contrast met de vorige nummers.
Sarah vind ik een wat saaie afsluiter. Vervolgens krijgen we weer wat bekende seconden stilte (gelukkig geen minuten) om vervolgens nog een extra nummer voorgeschoteld te krijgen waar wederom wat electronic invloeden aan toe worden gevoegd.

Al met al een leuke verrassing van een band waar ik tot nu nog nooit van had gehoord. Eens kijken of dit de komende tijd een blijvertje gaat zijn (of misschien nog wel langer).