The Applejacks - The Applejacks (1964)

"One apple a day, keeps the doctor away... That's what the Applejacks say..."

Ik keek vroeger geregeld naar de video "U.K. Swings Again", waar The Hollies, The Tornadoes, Lulu, The Animals, Swinging Blue Jeans en The Tremeloes in ca. twee minuten hun liedje vertolkten. Ook the Applejacks deden mee. Een videoclip opnemen in die tijd betekende: met je netste zondagskleren aan en een gemaakte lach constant recht in de camera kijken - jezelf verplaatsen met je verlegen, blozende gezicht over het kleurrijke, opgeruimde decor was uit den boze. Dit zorgde dus voor uitermate grappige video's, vooral als je het nu (40 jaar later) terugkijkt. Die onschuldigheid van toen... De Applejacks verdienen in deze categorie toch wel de poedelprijs. Erg lachwekkend! Met een dame (in een preuts rokje uiteraard) op de bas hadden ze volgens mij een primeur: "eerste vrouwelijke bandlid" (met een instrument) in de Britse rockgeschiedenis.

The Applejacks zijn zo'n relatief onbekend British Invasion bandje die vooral bekend werden met covers (Tell Me When en Like Dreamers Do) van John Lennon en Paul McCartney. Welk bandje leende niet van Lennon & McCartney in '63/'64... Het klinkt wel aardig, maar behalve het eerste nummer (een bescheiden hitje toendertijd) ken ik dit album verder niet.

Dit album heb ik ook in mijn bezit maar samen met bonustracks waaronder het door Lennon & McCartney geschreven Like Dreamers Do, verreweg hun beste nummer en het bewijs dat The Beatles inzake songschrijven een aantal treden hoger stonden dan die andere Liverpoolse bands.
De overige songs zijn beslist aardig en charmant maar klinken duidelijk van die tijd (1964) en deze band is al snel in de achtergrond verzeild geraakt. Maar ach, ik kan er best van genieten.

Een fris en fruitig album met leuke en soms pakkende songs van deze band uit Birmingham en omgeving. Een nummer als Too Much Monkey Business bijvoorbeeld. Prachtig. Of het vrolijke Ain’t That just Like Me.
De hit Tell Me When als opener (overigens niet van Lennon en McCartney, maar van Geoff Stephens & Les Reed).is ook aardig. Ook fraai, Kansas City, zou later maar zo door Status Quo gecovered kunnen zijn.

Het album is later opnieuw uitgegeven als verzamelaar getiteld Tell Me When. Daarop dus dit hele album plus vier andere songs met daarbij de andere hit Like Dreamers Do.

Ik heb best genoten van deze nummer 88 in de 100 greatest Albums of 1964 en 439 in de BestEverAlbums 1964. Van mij 3,5*