The Shangri-Las - Shangri-Las!!!! (2009)

Deel 1

Deel 2

In 1968 hielden The Shangri-Las het, afgezien van wat reünies her en der, voor bekeken. Hun en producer Shadow Morton’s grensverleggende ideeën hadden meer bereikt dan ooit iemand verwacht had en maakten van hen de meest vooruitstrevende en originele girl group act uit de sixties. Kortom, ze hadden hun punt bewezen. Verder doorgaan had wellicht niets meer toegevoegd aan hun status.
Deze compilatie verzamelt de twee elpees (niet in volgorde) die ze in hun vijfjarige carrière hebben opgenomen, aangevuld met de nodige non-album singles. En tussen dat materiaal zitten meerdere pareltjes verborgen die de verschillende facetten van de meisjes nog meer naar buiten brengen. De eerste opnamen van de groep is het duo Simon Says / Simon Speaks, lekkere feelgoodnummertjes, maar waar toch al duidelijk een hoek af is. Aangekondigde marginaliteit, zeg maar. De eerste officiële single was de dubbele A-kant Wishing Well / Hate to Say I Told You So. "Hate to say I told you so" dat trouwens meteen wordt aangevuld met "but I told you so", de betweterige tutjes! Waar ze in hun wishing well om wensen is anders ook niet van de poes: “I get to wear your ring” is de zevende wens en “without my love you’ll die” gaat de negende. Elke gezonde jongeman neemt nu de benen.
Al deze songs, die enkel op verzamelaars te vinden zijn, halen moeiteloos het niveau van de albums. Soms zelfs meer dan dat. In Dressed in Black wordt vurige verliefdheid door omstaanders versleten als kalverliefde. Met een ingetogen begeleiding worden die frustraties bezongen en toegewerkt naar een vrij bombastisch refrein die liefde beschrijvend. Op een happy end hoef je niet al te vaak te rekenen bij The Shangri-Las, zo horen we hier ook in de fade-out “Alone once more, and no one can hear me cry”. De echte weg naar volwassenheid wordt bereikt in het prachtige Past, Present and Future, niet vreemd een van hun laatste releases. De evolutie die hun ervaring van liefde heeft doorgemaakt wordt op een treffende wijze gebracht. Een heftig moment is hoe na “Shall we dance” de strijkers in ware Shangri-La stijl zo’n 10 seconden voluit gaan. Ook hier eindigt het op wat als een duistere noot zou kunnen klinken, maar toch als poitieve boodschap valt op te vatten. Dit soort nummers is reden te meer om voor een compilatie te gaan in de platenwinkel, is het niet deze dan wel een andere.
De invloed van The Shangri-Las in de popmuziek valt ook niet te onderschatten, getuige de vele verwijzingen en hommages op vlak van zowel muziek, teksten als imago. Vele punkrockbands zijn schatplichtig aan de eigenwijze houding van deze meidengroep, en spreken dat ook vaak uit. De grootste hit van Joe Jackson was nooit geweest ware het niet voor hun Leader of the Pack. Amy Winehouse was nooit Amy Winehouse geworden zonder The Shangri-Las. En zo kan het nog wel een tijdje door. Noem hen dus nooit zomaar een Amerikaanse sixties girl group; zo zijn er veel geweest. The Shangri-Las is one of a kind!

kemm heeft in drie delen al alles geschreven wat er te schrijven valt over deze Shangri Las. Wat een dramatiek in een tienerleven al niet voort kan brengen. Het gesproken nummer op de noten van Beethoven Past Present and Future geeft dat mooi weer en laat je achter met meer vraagtekens die de misere heeft teweeg gebracht (ongewenst ontmaagd/zwanger?).

Mijn persoonlijke favorieten zijn (naast de 2 superhits) Out in the Streets, Only Heaven knows, Right now not later . Naast de teksten geeft de indringende stem zoveel meer melancholiek en drama aan de songs dan iedere andere girl fronted band van de sixties. De songs die wel goed aflopen (so much in love, Paradise, Sophisticated boom) zijn dan ook de mindere haha.