Myrddin - Lucía Nieve (2009)

Buiten is het koud en binnen draait Myrddin.....

Bertus voegde dit album toe en de afbeelding was iets te vaag, ik zag al snel dat er scherpere afbeeldingen te vinden waren dus mocht het opnieuw. Dat lukte hem niet dus toen hulp geboden.
Doet dit er toe? Nou, wel omdat hierdoor op de een of andere manier het plaatje bleef hangen bij mij. Allereerst vond ik de hoes iets uitstralen dat me trok en daarna zag ik er heel snel een acteur in die even meespeelde in de serie Nip/Tuck. Ja, een rare associatie, maar soms zijn die nodig om je naar een album toe te trekken.

MySpace leerde me al snel dat het hier bijna allemaal instrumentale flamenco betrof gespeeld door de Belg Myrddin De Cauter, jongste zoon uit de muzikantenfamilie van Koen De Cauter.
Vocalen komen soms wel voor, en als het gebeurt zoals op Moribundo (Rumba) dan is het gelijk erg lekker, bij Blues Por Tona (Rumba) heb ik er dan weer minder mee terwijl het daar juist heel authentieke zang is.
Nu ben ik niet vies van flamenco, alleen wil ik het wel graag in kleine porties tot mij laten komen; dat wist ik van te voren al en dat kan ook achteraf mijn conclusie zijn.
De warme gitaarklanken vormen een mooi contrast met het gure weer dat ik vanachter mijn ramen zie (de sneeuw stuift lichtjes over de bevroren haven hier voor de deur), maar ze weten me niet meer dan een uur lang achter elkaar te boeien. Daarvoor heb ik te ongetrainde flamenco-oren zullen we maar zeggen. Dat het me toch lukt is dan wel weer te danken aan de toevoegingen uit andere stijlen aan de flamenco en ik denk dat het trainen met dit album moet lukken omdat het een bijzonder album is waar je tijd in zal moeten steken.
Daarom ook bedankt voor je tip Bertus en ik weet zeker dat er aardig wat mensen op deze site zitten die hier goed mee uit de voeten zullen kunnen, want het is zeker een avontuurlijke plaat met soms zelfs uitstapjes naar klassiek (Cassavus (Farruca)), jazz (Blues Por Tona (Rumba)) en sitarklanken uit India Surbahar.

Veelzijdig? Absoluut!

Het genoegen is geheel en al aan mijn zijde!

Zoals aERo al schreef, is Myrddin (Welsh voor Merlijn, jawel) afkomstig uit de zeer artistiekerige West-Vlaamse familie De Cauter. Zelf begon hij op jonge leeftijd met het spelen van klarinet, tot hij op zijn veertiende de flamencogitaar ter hand nam. Met die gitaar trok hij halverwege de jaren '90 naar Spanje om cursussen te volgen bij verschillende grootmeesters in het genre. In 2000 keerde hij terug naar België met een eerste plaat, Imre. In 2005 volgde Novar en nu is er dan zijn derde solo-album - tussendoor speelde hij mee op aardig wat andere projecten - Lucía Nieve.

De plaat valt enigszins uiteen in twee delen. In de eerste vijf nummers laat Myrddin horen de flamenco in verschillende facetten tot in de puntjes te beheersen. Hij neemt hier verschillende traditionele stijlen als uitgangspunt (tussen haakjes achter de titels vermeld) en speelt er lustig maar vrij traditioneel op los. Vanaf het zesde nummer laat hij meer experiment en stijlinvloeden van buitenaf toe in zijn spel en daarmee tilt hij, wat mij betreft, dit album naar een hoger niveau. Zijn getokkel is goed, daar gaat het niet om - maar een uur niets anders dan getokkel was wellicht wat veel van het goede geweest.

Lucía vormt in feite de overgang tussen de twee helften. Het tempo ligt laat en voor het eerst op dit album speelt een ander instrument dan Myrddins gitaar - de fujara, een Oost-Europees blaasinstrument dat nog het meest klinkt als een dwarsfluit - de hoofdrol. Moribundo is vervolgens een fijne rumba, mooi ingezongen door die veel bekendere Gentenaar: Gabriel Rios. De echte stijlbreuk volgt in Cassavus. Ik vind het een knappe compositie, die begint als een kreupel stuk klassieke muziek, waarop Myrddin met zijn gitaar de handschoen oppakt, laat horen waar het volgens hem allemaal naar toe moet in de muziek - om vervolgens weer ingehaald te worden door dat manke orkestje. Nieve lijkt vooral te zijn ingevoegd om ons even op adem te laten komen, want in Blues por Tona stuitert de muziek werkelijk alle kanten op. Er is (bigband) jazz, hardrock, flamenco en dat alles gelardeerd met traditionele vocalen uit de zigeunerschool die zo belangrijk is geweest in de ontwikkeling van de flamenco (zie ook Tony Gatlifs prachtige film Latcho Drom). De combinatie van rockgitaren en die zang werkt helaas voor geen meter, wat mij betreft is dit de enige echte misser die op dit album staat. Gelukkig ontspoort naar het einde toe het nummer wel weer heerlijk in een soort van flamencojazz die me zelfs aan Zappa doet denken. Na al deze drukte volgt het met Indiase geluiden doortrokken Surbahar waarop sluitstuk Mielandre een fijn kabbelend sologitaarstuk is.

Nu de sneeuw maar uit de lucht blijft dwarrelen en er weer gezeurd wordt over de Elfstedentocht, krijg ik niet gauw genoeg van deze warmbloedige plaat!