Mokira - Cliphop (2000)

eerste album van mokira, meteen op raster-noton en meteen een van de beste platen die op glitch gebied is uitgebracht. niet voor niets dat mille plateaux deze man vervolgens op hun label heeft laten releasen.

cliphop valt het beste te beschrijven als eastcoast dr dre hiphop, maar dan over 100 jaar. denk cruisende verlaagde vliegende schotels met 20 inch laserstraal.
denk ook deze hiphop, maar dan door een picasso-abstract-emulator. alle ingredienten zitten er wel in, maar dan totaal uitgekleed. zeker het begin van de plaat bevat een echte hiphop feel, geleidelijk aan wordt dat allemaal meer onherkenbaar.

dikke baslagen worden aangevuld met glitches en geluiden die samen geen melodie genoemd mogen worden. het bliept, het knarst, het scheurt, bijna 55 minuten lang blijft dit album boeien.

een klassieker binnen de glitch.

Leuke plaat; samen met Pole is Mokira de enige in dit (sub)genre die mijn voetjes blij doet bewegen. Maar dat dansbare is Tilliander wel toevertrouwd dunkt me

Fijn, meer Mokira liefhebbers. Het album Plee is ook goed, toch vind ik deze beter. Een weinig verfijnder? Waarin precies weet ik niet, iets levendiger misschien wel? Dit is inderdaad voor de voeten, maar evenzo ook voor het hoofd. Ik kan juist mijn gedachten vrijlaten in de strakke minimalistische patronen van artiesten als Mokira, Frank Bretschneider of Mika Vainio.