Roy C - Sex & Soul (1973)

"The bible says thou shouldn't commit adultery / But very few people are living by the bible these days / I was a strong believer / But from now y'all hear me say: I'm gonna love somebody else's woman / Somebody else is loving mine"



Als je de hoesfoto in combinatie met de titel zo ziet, denk je iets in de trant van: “Dit gaat een tof album worden!”. Het is dan ook een lichte teleurstelling, dat het album een beetje het tegenovergestelde is. In plaats van een spannend klinkend album voorgeschoteld te krijgen, krijg je eerder helaas ietwat suffe soul te horen dat, afgaande op het geluid, ook gemaakt had kunnen worden in 1963. Daar komt bij dat Roy C. als zanger niet gezegend is met een bijzonder stemgeluid, hoewel niet slecht, is het eerder wat dertien in 'n dozijn. Best jammer eigenlijk, want ik denk dat als deze nummers ietwat anders uitgewerkt waren (in bijvoorbeeld een deep soul stijl), en ze gezongen waren door een andere zanger (een Arthur Conley bijvoorbeeld), je een hele goede, zelfs fantastische plaat voor je hebt. De potentie is er zeker...

Het mooiste aan het album is de verwoording van de teksten. Niet bij één nummer, maar bij écht alle nummers! Ze gaan veelal over liefde en overspel, zoals af te leiden aan de titel van het album en zoals gebruikelijk binnen het soul genre, maar wel met 'n verfrissende draai. Zoals bijvoorbeeld in Got to get enough (of your sweet love) waarin hij zingt: ”I know you’re married, honey / He’s the only man in your life / But I can’t see nothing wrong, if a man wants to make love to another man’s wife / As long as he does it right”. Een leuk contrast is dan weer Those days are gone waarin hij vertelt dat zijn vrouw haar spullen kan pakken omdat ze is vreemdgegaan. Nog zo’n speciaal nummer is I wasn’t there (but I can feel the pain) waarin hij bezingt over de slavernij en de moeilijke tijd die zijn grootouders doormaakten. Echt zeer bijzonder! I’m falling in love again doet me trouwens voor wat betreft melodie bij momenten denken aan de James Carr hit The dark end of the street, dus die vind ik -vanzelfsprekend- ook leuk. Maar laat duidelijk zijn dat dit nummer absoluut niet van zo’n kaliber is, als de genoemde klassieker.

Inhoudelijk/tekstueel zeer sterk – daarom ‘moet’ ik dit album wel een hoog cijfer toekennen, alleen wel jammer dat het materiaal niet helemaal goed tot zijn recht komt in de huidige uitvoeringen. Zal ‘m eens wat vaker beluisteren, kijken of ik Sex & soul dan (nog) beter kan waarderen dan ik kan op dit moment.